ஸ்ரீல மாதவேந்திர பூரி
ஸ்ரீல மாதவேந்திர பூரி 14 ஆம் நூற்றாண்டில் தோன்றினார். நான்கு வைணவப் பரம்பரைகளில் (பிரம்மா, ஸ்ரீ, ருத்ர மற்றும் சனக) ஒன்றான பிரம்மா அல்லது மத்வ சம்பிரதாயத்தின் குருவாக அவர் திகழ்ந்தார். மாதவேந்திர பூரி லக்ஷ்மிபதி-தீர்த்தரின் சீடர் ஆவார். மாதவேந்திர பூரியின் சீடர்களில் ஈஸ்வர பூரி, அத்வைத ஆச்சாரியர், பரமானந்த பூரி (திர்ஹு பகுதியைச் சேர்ந்த ஒரு பிராமணர்), பிரம்மானந்த பூரி, ஸ்ரீ ரங்க பூரி, புண்டரீக வித்யானிதி, ரகுபதி உபாத்யாயா மற்றும் பலர் அடங்குவர். நித்தியானந்த பிரபு மாதவேந்திர பூரியின் சீடர் என்று சிலர் கூறுகிறார்கள், மற்றவர்கள் லக்ஷ்மிபதி அவரது குரு என்று கூறுகிறார்கள், அதே சமயம் ‘பிரேம-விலாசம்’ என்ற நூல் அவர் ஈஸ்வர பூரியின் சீடர் என்று கூறுகிறது.
இவ்வுலகை விட்டுப் பிரியும் போது, மாதவேந்திர பூரி கிருஷ்ணருடனான பிரிவின் ஏக்கத்தினால் முழுமையாக மூழ்கி, தொடர்ந்து ஒரு சுலோகத்தை உச்சரித்துக்கொண்டிருந்தார். இந்த சுலோகம் கௌடிய வைணவர்களால் பிரிவு உணர்வின் சாரமாகக் கருதப்படுகிறது.
வைணவ ஆச்சாரியர்களின் மேற்கோள்கள்
“மாதவேந்திர பூரி மத்வ சம்பிரதாயத்தின் நன்கு அறியப்பட்ட சந்நியாசி ஆவார். அவரது சீடரின் சீடர்தான் ஸ்ரீ சைதன்ய மகாபிரபு. அவர் தோன்றுவதற்கு முன்பு, மத்வ பரம்பரையில் பிரேம பக்திக்கான எந்த ஆதாரமும் இல்லை. அவரது ‘அயி தீன-தயாத்ர-நாத’ (சைதன்ய சரிதாமிர்தம் 2.4.197) என்ற சுலோகத்தில், சைதன்ய மகாபிரபுவின் மதக் கோட்பாடுகளின் விதையை காண முடியும்.” – பக்திவினோத தாகூர்
“மத்வ பரம்பரையில் வெளிவந்த தெய்வீக அன்பெனும் கற்பக விருட்சத்தின் முதல் துளிராக மாதவேந்திர பூரி இருந்தார். அவர் தோன்றுவதற்கு முன்பு, மத்வ பரம்பரையில் மதுர பக்தி உணர்வுக்கான (conjugal mood of devotion) எந்த அறிகுறியும் இல்லை. கிருஷ்ணரை விட்டுப் பிரிந்திருக்கும் உணர்வு, அல்லது உன்னதமான விப்ரலம்பம் என்பது மட்டுமே ஜீவாத்மா முழுமையை அடையக்கூடிய ஒரே பயிற்சியாகும். பௌதிகமான பிரிவு உணர்வுகள் ஒரு விரக்தியை உருவாக்குகின்றன, இது ஒருவருக்கு பௌதிக விஷயங்களின் மீதுள்ள பற்றுதலை வெளிப்படுத்துகிறது; ஆனால் கிருஷ்ணரைப் பிரிந்திருக்கும் உணர்வினால் ஏற்படும் விரக்தி, பகவானின் இந்திரியங்களுக்கு மகிழ்ச்சியைத் தர வேண்டும் என்ற ஒருவரின் விருப்பத்திற்கான சிறந்த சான்றாகும். இந்த இயக்கத்தின் வேராக விளங்கும் மகாத்மாவான மாதவேந்திர பூரி வெளிப்படுத்திய, கிருஷ்ணரின் இந்திரியங்களை மகிழ்விக்கும் விருப்பமானது, பகவானுக்கு சேவை செய்ய விரும்பும் எவரும் பின்பற்ற வேண்டிய சிறந்த உதாரணமாகும். மகாபிரபுவும் அவரது நெருங்கிய சீடர்களும் பின்னர் இந்த உதாரணத்தை ஏற்று அதனை தங்களின் நிலையாக மாற்றிக் கொண்டனர் என்பது குறிப்பிடத்தக்கது.” – ஸ்ரீல பக்திசித்தாந்த சரஸ்வதி கோஸ்வாமி
மாதவேந்திர பூரி கோபாலனைக் கண்டுபிடித்தல்
“ஒருமுறை ஸ்ரீ மாதவேந்திர பூரி பிருந்தாவனத்திற்குப் பயணம் செய்தபோது, கோவர்த்தன மலையை அடைந்தார். மாதவேந்திர பூரி பகவான் மீதான அன்பின் பரவசத்தில் கிட்டத்தட்ட பைத்தியம் பிடித்தவர் போல இருந்தார், மேலும் அவருக்கு இரவா பகலா என்று கூடத் தெரியவில்லை. சில சமயம் எழுந்து நிற்பார், சில சமயம் தரையில் விழுவார். தான் சரியான இடத்தில் இருக்கிறோமா இல்லையா என்பதைப் பகுத்தறியும் நிலையில் அவர் இல்லை. கோவர்த்தன மலையை கிரிவலம் வந்த பிறகு, மாதவேந்திர பூரி கோவிந்த குண்டத்திற்குச் சென்று நீராடினார். அதன் பிறகு மாலை நேர ஓய்வுக்காக ஒரு மரத்தடியில் அமர்ந்தார்.
“அவர் மரத்தடியில் அமர்ந்திருந்தபோது, அறிமுகமில்லாத ஒரு மாடு மேய்க்கும் சிறுவன் ஒரு பானை பாலுடன் வந்து, அதை மாதவேந்திர பூரியின் முன் வைத்து, புன்னகைத்தவாறே அவரிடம் பின்வருமாறு கூறினான், ‘நான் கொண்டு வந்த பாலைக் குடியுங்கள். நீங்கள் ஏன் உணவு கேட்டுச் சாப்பிடக் கூடாது? நீங்கள் என்ன மாதிரியான தியானம் செய்கிறீர்கள்?’
“அந்தச் சிறுவனின் அழகைப் பார்த்தபோது, மாதவேந்திர பூரி மிகவும் திருப்தி அடைந்தார். அவனது இனிமையான வார்த்தைகளைக் கேட்டு, அவர் தன் பசி, தாகம் அனைத்தையும் மறந்தார்.
“மாதவேந்திர பூரி கேட்டார், ‘நீ யார்? எங்கு வசிக்கிறாய்? நான் விரதம் இருப்பதை நீ எப்படித் தெரிந்துகொண்டாய்?’
“அந்தச் சிறுவன் பதிலளித்தான், ‘ஐயா, நான் ஒரு மாடு மேய்க்கும் சிறுவன், நான் இந்தக் கிராமத்தில்தான் வசிக்கிறேன். என் கிராமத்தில் யாரும் பட்டினி கிடப்பதில்லை. இந்தக் கிராமத்தில் ஒருவர் மற்றவர்களிடம் உணவு கேட்டுச் சாப்பிடலாம். சிலர் பால் மட்டும் குடிப்பார்கள், ஆனால் ஒரு நபர் யாரிடமும் உணவு கேட்கவில்லை என்றால், நான் அவருக்குத் தேவையான உணவுகளை வழங்குவேன். இங்கு தண்ணீர் எடுக்க வந்த பெண்கள் உங்களைப் பார்த்து, எனக்கு இந்தப் பாலைக் கொடுத்து உங்களிடம் அனுப்பினார்கள். நான் சீக்கிரமாகப் பசுக்களிடம் பால் கறக்கச் செல்ல வேண்டும், ஆனால் நான் திரும்பி வந்து இந்தப் பால் பானையை உங்களிடமிருந்து வாங்கிக் கொள்வேன்.’
“இப்படிக் கூறிவிட்டு, அந்தச் சிறுவன் அவ்விடத்தை விட்டுச் சென்றான். உண்மையில், திடீரென்று அவனைக் காணவே முடியவில்லை, இதனால் மாதவேந்திர பூரியின் இதயம் ஆச்சரியத்தால் நிரம்பியது.
“பாலைக் குடித்த பிறகு, மாதவேந்திர பூரி அந்தப் பானையைக் கழுவி ஒரு ஓரமாக வைத்தார். அவர் அந்தப் பாதையை நோக்கியபடியே இருந்தார், ஆனால் அந்தச் சிறுவன் திரும்பவே இல்லை. மாதவேந்திர பூரிக்குத் தூக்கம் வரவில்லை. அவர் அமர்ந்து ஹரே கிருஷ்ண மகா-மந்திரத்தை ஜபித்தார், இரவின் முடிவில் அவர் சிறிது உறங்கினார், அவரது புறச் செயல்கள் நின்றன. அவர் கனவில், மாதவேந்திர பூரி அதே சிறுவனைக் கண்டார்.
“அந்தச் சிறுவன் அவருக்கு முன் வந்து அவரது கையைப் பிடித்துக் கொண்டு, காட்டிலிருந்த ஒரு புதருக்கு அவரை அழைத்துச் சென்றான். சிறுவன் மாதவேந்திர பூரிக்கு அந்தப் புதரைக் காட்டி, ‘நான் இந்தப் புதருக்குள் வசிக்கிறேன், இதனால் நான் கடுமையான குளிர், மழை, காற்று மற்றும் சுட்டெரிக்கும் வெயிலால் மிகவும் துன்பப்படுகிறேன். தயவுசெய்து கிராம மக்களை அழைத்து வந்து என்னை இந்தப் புதரில் இருந்து வெளியே எடுக்கச் செய்யுங்கள். பின்னர் அவர்களை என்னை மலையின் உச்சியில் அழகாக அமர்த்தச் செய்யுங்கள்’ என்றான்.
“‘தயவுசெய்து அந்த மலையின் உச்சியில் ஒரு கோயிலைக் கட்டுங்கள்,’ என்று சிறுவன் தொடர்ந்தான், ‘என்னை அந்தக் கோயிலில் பிரதிஷ்டை செய்யுங்கள். அதன் பிறகு, என் உடல் சுத்தமடையும்படி என்னை அதிகப்படியான குளிர்ந்த நீரால் அபிஷேகம் செய்யுங்கள். பல நாட்களாக நான் உங்களைக் கவனித்து வருகிறேன், ‘மாதவேந்திர பூரி எப்போது இங்கு வந்து எனக்குச் சேவை செய்வார்?’ என்று நான் ஆச்சரியப்பட்டேன். என் மீதான உங்களின் தீவிர அன்பின் காரணமாக உங்கள் சேவையை நான் ஏற்றுக் கொண்டேன். மேலும் எனது தரிசனத்தால் வீழ்ந்த ஆத்மாக்கள் அனைவரும் விடுவிக்கப்படுவார்கள். என் பெயர் கோபாலன். நான்தான் கோவர்த்தன மலையைத் தூக்கியவன். நான் வஜ்ரநாபரால் பிரதிஷ்டை செய்யப்பட்டேன், இங்கு நானே அதிகாரி. முகமதியர்கள் தாக்கியபோது, எனக்குச் சேவை செய்து வந்த அர்ச்சகர் என்னைக் காட்டிலிருந்த இந்தப் புதரில் மறைத்து வைத்தார். பின்னர் தாக்குதல் பயத்தால் அவர் ஓடிவிட்டார். அர்ச்சகர் சென்றதிலிருந்து, நான் இந்தப் புதருக்குள் தங்கியிருக்கிறேன். நீங்கள் இங்கு வந்தது மிகவும் நல்லது. இப்போது என்னை கவனமாக இங்கிருந்து வெளியே எடுங்கள்.'” (சைதன்ய சரிதாமிர்தம், மத்திய லீலை 4.21-43).
மாதவேந்திரர் பிறகு அந்தச் சிறுவன் அறிவுறுத்திய இடத்திற்குச் சென்று கோபால விக்ரகத்தைக் கண்டுபிடித்தார். ஸ்ரீ கோபாலனுக்கு பிரம்மாண்டமான பிரதிஷ்டை விழா நடைபெற்றது. அவர் வழிபடப்பட்ட கோயிலின் எஞ்சிய பகுதியை கோவர்த்தன மலையின் உச்சியில், சங்கர்ஷன குண்டத்திற்கு சற்று தொலைவில் இன்றும் காண முடியும்.
பகவான் சைதன்யர் தோன்றுவதற்கு முன்பு, அவர் தனது நித்திய சகாக்களான ஸ்ரீ அத்வைத ஆச்சார்யர், ஸ்ரீ ஜெகந்நாத மிஸ்ரர், சச்சி மாதா, மாதவேந்திர பூரி, ஈஸ்வர பூரி ஆகியோரை பூமிக்கு அனுப்பினார். ஸ்ரீ மாதவேந்திர பூரி, மத்வாச்சார்ய சம்பிரதாயத்தில் ஸ்ரீ லட்சுமிபதி தீர்த்தரிடம் தீட்சை பெற்றார். அவருக்கு பல சீடர்கள் இருந்தாலும், ஸ்ரீ அத்வைத ஆச்சார்யர் மற்றும் ஸ்ரீ ஈஸ்வர பூரி ஆகியோர் மாதவேந்திர பூரியின் முக்கிய சீடர்களாக இருந்தனர். ஒரு வகையிலோ அல்லது வேறு வகையிலோ, வங்காளம் மற்றும் க்ஷேத்திர மண்டலத்தில் (ஜெகந்நாத பூரி) உள்ள அனைத்து வைஷ்ணவர்களும் ஸ்ரீ மாதவேந்திர பூரியுடன் இணைக்கப்பட்டிருந்தனர். பகவான் சைதன்யர் வந்த பிறகு, மாதவேந்திர பூரியின் பல சீடர்கள் மஹாபிரபுவின் சங்கீர்த்தன இயக்கத்தில் இணைந்தனர்.
“மாதவேந்திர பூரியின் உடல் முழுமையாக தெய்வீக அன்பால் நிறைந்திருந்தது; அவரைப் பின்பற்றுபவர்களும் அப்படியே இருந்தனர். அவர் பகவான் மீது அசாதாரணமான அன்பை வெளிப்படுத்தினார். அடர் நீல நிற மழை மேகத்தைக் கண்டால், அவர் உணர்விழந்து மயங்கி விழுந்துவிடுவார். இரவும் பகலும் அவர் கிருஷ்ண பிரேமை என்னும் அமிர்தத்தைப் பருகி ஆனந்தத்தில் திளைத்திருந்தார்.” (பிருந்தாவன தாச தாகூர்)
பாரத பூமி (இந்தியா) முழுவதும் விரிவான புனித யாத்திரையை மேற்கொண்ட பிறகு, அவர் தனது வாழ்க்கையை பிருந்தாவனத்திலும் ஒரிசாவிலும் கழித்தார். பின்னர் ஸ்ரீ ரூப மற்றும் சனாதன கோஸ்வாமிகளால் தொடரப்பட்ட பிருந்தாவனத்தின் மறுசீரமைப்பு பணிகளை அவரே முதலில் தொடங்கினார். சோலை சோலையாக அலைந்து திரிந்து, ராதா-கிருஷ்ணரின் இனிமையான பிருந்தாவன லீலைகளை நினைவுகூர்ந்து, மாதவேந்திர பூரி பேரானந்தத்தில் மயங்கி விழுவார்.
அவர் கனவில், புதையுண்ட கோபால விக்ரஹத்தை தோண்டி எடுத்து கோவர்த்தன மலையின் உச்சியில் நிறுவுமாறு ஸ்ரீ கோபாலர் மாதவேந்திர பூரிக்கு கட்டளையிட்டார். மாதவேந்திர பூரி கோபாலரின் பிரதிஷ்டையை அன்னகூடத்துடன் (கிருஷ்ணருக்கு மலை போல உணவுகளை வழங்கும் பிரம்மாண்டமான திருவிழா) கொண்டாடினார். கோவர்த்தன பூஜை என்றும் அழைக்கப்படும் இந்த அன்னகூட திருவிழா, இந்தியாவிலும் உலகெங்கிலும் உள்ள பிருந்தாவனத்தில் நடக்கும் மிக முக்கியமான வைஷ்ணவ பண்டிகைகளில் ஒன்றாகும். ஸ்ரீ நாத் ஜி என்று அழைக்கப்படும் அசல் கோபால விக்ரஹம் இப்போது ராஜஸ்தானின் நாத்வாராவில் வழிபடப்படுகிறது.
ஸ்ரீல மாதவேந்திர பூரி மத்வாச்சார்ய சம்பிரதாயத்தில் மாதுர்ய பாவம் (காதல் அன்பு) என்ற கருத்தை அறிமுகப்படுத்தினார். ஸ்ரீல மாதவேந்திர பூரி பிரேம பக்தியின் விதையை விதைத்தார். மேலும் ஸ்ரீ சைதன்ய மஹாபிரபு, பிரேமை என்ற தேன் போல இனிக்கும் பழங்களை அனைவர் மீதும் பொழியும் பிரம்மாண்டமான மரமாக மாறினார். பகவானிடமிருந்து பிரிந்திருக்கும்போது சுவைக்கப்படும் அன்பின் மனநிலையான விரக பாவத்தையும் அவர் வெளிப்படுத்தினார். மத்வ பிரிவின் அவரது கிளை பகவான் மீதான இந்த பேரானந்த அன்பின் மூலம் தன்னைத் தனித்துவப்படுத்திக் கொண்டது. இதுவே மத்வ-கௌடிய சம்பிரதாயம் என்று அழைக்கப்படுகிறது.
ஜெகந்நாத பூரியில், ஸ்ரீ சைதன்ய மஹாபிரபு விரக பாவத்தின் தீவிர மனநிலையை வெளிப்படுத்தினார். ஸ்ரீமத் பாகவதத்தின் பத்தாவது காண்டம், கிருஷ்ண கர்ணாமிர்தம், கீத கோவிந்தம், பத்யாவலி மற்றும் சண்டிதாசர், வித்யாபதி ஆகியோரின் காதல் கவிதைகளைக் கேட்டபோது பகவானின் இந்த மனநிலை எல்லையின்றி அதிகரித்தது. மஹாபிரபுவின் விரகமானது அவரது பரம குருவான (குருவின் குரு) மாதவேந்திர பூரி கூறிய ஒற்றை ஸ்லோகத்துடன் தொடங்குகிறது:
அயி தீன தயாத்ர நாத ஹே மதுரா நாத கதா வலோக்யஸே ஹ்ருதயம் த்வத் அலோக காதரம் தயித ப்ராம்யதி கிம் கரோம்யஹம்
“ஏழைகள் மற்றும் எளியவர்கள் மீது கருணை கொண்ட பகவானே! ஓ மதுராவின் நாதனே! நான் உன்னை எப்போது மீண்டும் காண்பேன்? உன்னைக் காணாமல் என் இதயம் மிகவும் வேதனைப்படுகிறது. ஓ என் அன்பே, நான் நிலைகுலைந்துள்ளேன். நான் இப்போது என்ன செய்வேன்?” (சைதன்ய சரிதாம்ருதம் மத்ய 4.197)
அனைத்து அரிய மற்றும் மதிப்புமிக்க ரத்தினங்களில் கௌஸ்துப மாணிக்கம் மிகவும் விலைமதிப்பற்றது போல, இந்த ஸ்லோகம் ரச காவியம் (ரச கவிதைகளின் முழு கருவூலத்திலும் சிறந்த ஸ்லோகம்) என்று ஸ்ரீ கிருஷ்ண தாச கவிராஜர் கூறுகிறார். உண்மையில், இந்த ஸ்லோகம் ஸ்ரீமதி ராதாராணியால் கூறப்பட்டது. இது தன்னை பிருந்தாவனத்தில் நிராதரவாகத் தவிக்க விட்டுவிட்டு மதுராவிற்குச் சென்ற சியாமசுந்தரரை நோக்கி ஸ்ரீமதி ராதாராணி எழுப்பிய பரிதாபகரமான அழுகுரலாகும். ஸ்ரீமதி ராதாராணியின் கருணை, அதே ஸ்லோகத்தை மாதவேந்திர பூரியின் வாயிலிருந்து வரச் செய்தது.
இந்த ஸ்லோகத்தின் சில வார்த்தைகளை உச்சரிப்பது கூட மஹாபிரபுவின் பேரானந்த அன்பின் கதவைத் திறந்துவிடும், அது அவரை பேரானந்தத்தில் மயங்கி விழச் செய்யும். கிருஷ்ணரிடமிருந்து பிரிந்த தீவிர உணர்வை அனுபவித்த மாதவேந்திர பூரி, இந்த உலகை விட்டுச் செல்லும்போது இந்த ஸ்லோகத்தை தொடர்ந்து உச்சரித்தார்.
ஸ்ரீ கிருஷ்ணரைப் பிரிந்த தீவிர உணர்வுகளை வளர்ப்பதன் மூலம் கிருஷ்ண பிரேமையை எவ்வாறு அடைவது என்பதை இந்த ஸ்லோகத்தின் மூலம் மாதவேந்திர பூரி பக்தர்களுக்கு கற்பிக்கிறார் என்று கிருஷ்ண தாச கவிராஜர் கூறுகிறார். இந்த ஸ்லோகம் பிரிவின் மனநிலையின் சாராம்சத்தை வெளிப்படுத்துகிறது என்பதை கௌடிய வைஷ்ணவர்கள் ஏற்றுக்கொள்கிறார்கள்.
ஸ்ரீ ராதா மற்றும் கிருஷ்ணரைப் பிரிவில் (விரகத்தில்) வழிபடுவது மிக உயர்ந்த பக்தித் தொண்டைக் குறிக்கிறது என்று கௌடிய சம்பிரதாயம் கற்பிக்கிறது. இந்த உணர்தலின் கட்டத்தில், ஒரு பக்தர் “கிருஷ்ணர் இல்லாத நிலையில் உலகில் முற்றிலும் வெறுமையாக” உணர்கிறார். மாதவன் இல்லாத ஒரு கணம் ஒரு யுகம் போல் தோன்றும். ஸ்ரீமத் பாகவதத்தின் (10.47) பிரமரகீதையில் ஸ்ரீ மதி ராதாராணியால் வெளிப்படுத்தப்பட்ட பித்துப்பிடித்த பேரானந்த உணர்ச்சிகளான திவ்யோன்மாத மகாபாவத்தின் கடலில் ஸ்ரீ சைதன்ய மஹாபிரபு எப்போதும் நீந்தினார். இந்த ஸ்லோகத்தில் மாதவேந்திர பூரி இதே போன்ற உணர்ச்சிகளை வெளிப்படுத்துகிறார். பகவான் கௌரங்கர் தனது லீலைகளின் போது வெளிப்படுத்திய பேரானந்த அன்பின் பருவமழை மாதவேந்திர பூரியிடமிருந்தே தொடங்கியது என்று கௌடிய வைஷ்ணவர்கள் முடிவு செய்கிறார்கள். பின்னர் அது பகவான் சைதன்யரின் ஆன்மீக குருவாக செயல்பட்ட ஈஸ்வர பூரி வழியாக வந்தது.
மாதவேந்திர பூரியின் சமாதி ஒரிசாவின் ரெமுனாவில் உள்ள க்ஷீர-சோர கோபிநாதர் கோயிலுக்கு அருகில் உள்ளது.