ஸ்ரீல ஜெகந்நாத தாஸ பாபாஜி மஹாராஜா
ஸ்ரீல ஜெகந்நாத தாஸ பாபாஜி மஹாராஜா நூற்று நாற்பத்தி நான்கு ஆண்டுகள் வாழ்ந்தார். அவர் ஸ்ரீ மதுசூதன தாஸ பாபாஜியிடமிருந்து தீக்ஷை (ஆன்மீக உபதேசம்) பெற்று, பிருந்தாவனத்தில் உள்ள சூர்ய குண்டத்தில் பல ஆண்டுகள் பஜனை செய்தார். தாகூர் பக்திவினோத, ஜெகந்நாத தாஸ பாபாஜியிடமிருந்து தூய பக்தி சேவையைப் பற்றிய மதிப்புமிக்க உபதேசங்களைப் பெற்றார்.
அவர் ஸ்ரீ நவத்வீப தாமத்தில் ஆறு மாதங்களும், விரஜ மண்டலத்தில் ஆறு மாதங்களும் வசிக்கும் வழக்கத்தைக் கொண்டிருந்தார். “அவரது காலத்தில், ஸ்ரீ ஜெகந்நாத தாஸ பாபாஜி கௌர மற்றும் விரஜ மண்டலங்களிலும், புருஷோத்தம க்ஷேத்திரத்திலும் (ஜெகந்நாத பூரி) மிகவும் முன்னேறிய ரசிக வைஷ்ணவராக இருந்தார்” என்று தாகூர் பக்திவினோத கூறியுள்ளார். பக்திவினோத தாகூர் அவருக்கு ‘ஸார்வபௌமா’ (வைஷ்ணவர்களின் தலைவர்) என்ற பட்டத்தை வழங்கினார்.
தீவிர பக்தி மற்றும் லீலைகள்: நூற்று இருபத்தைந்து வயதில், அவரது உடல் அரைவட்டம் போல வளைந்து காணப்பட்டது. அவரது கண் இமைகள் கனமான திரைச்சீலைகளைப் போல கண்களை மறைத்துக் கொண்டிருந்தன. இரண்டு சீடர்கள் இருபுறமும் நின்று, அவர் தனது ஸ்ரீ கிரிதாரி கோவர்த்தன விக்கிரகத்திற்கு துளசி மஞ்சரிகளை சமர்ப்பிப்பதற்காக, தொங்கிக்கொண்டிருந்த அவரது இமைகளை உயர்த்திப் பிடிப்பார்கள்.
ஜெகந்நாத தாஸ பாபாஜியால் சரியாக நடக்க முடியாததால், அவரது விரஜவாசி சேவகரான பிஹாரி, அவரைத் தனது தோளில் சுமந்து செல்வார். ஆனால் எங்காவது நாம சங்கீர்த்தனம் நடந்தால், ஜெகந்நாத தாஸ பாபாஜி தனது கூடையிலிருந்து வெளியே குதித்து நான்கு அடி உயரத்திற்கு காற்றில் எழும்புவார். மிகுந்த பரவசத்தில் அவர் பாடவும் ஆடவும் தொடங்குவார். உடல் வரம்புகள் இருந்தபோதிலும் அவர் தீவிரமான பஜனைகளைச் செய்தார்.
அவர் ஜபம் மற்றும் கீர்த்தனம் இரண்டிலும் உரக்க உச்சரிப்பதில் விருப்பம் கொண்டவர். கீர்த்தனையின் போது அவர் பாடுவார்: “நிதாய் கி நாம எனேச்சி ரே! கி நாம எனேச்சி ரே! கி நாம திதேச்சே ரே!” (“ஓ நித்யானந்த பிரபுவே, நீர் எவ்வளவு அற்புதமான நாமத்தைக் கொண்டு வந்திருக்கிறீர்! ஓ நிதாய், எவ்வளவு அற்புதமான நாமத்தை எங்களுக்கு அளித்திருக்கிறீர்!”) கிட்டத்தட்ட இரவு முழுவதும் ஜபம் செய்த பிறகு, அடுத்த நாள் காலையில் விக்கிரகங்களுக்கு 1,108 தண்டவதங்களைச் சமர்ப்பிப்பார். வைஷ்ணவர்களுக்கு சேவை செய்வதில் அவர் எப்போதும் ஆர்வத்துடன் இருந்தார்.
துறவற வாழ்வு: அவர் ஒரு கடுமையான உணவு முறை மற்றும் வருடாந்திர சதுர்மாஸ்ய (நான்கு மாத விரதம்) முறையைப் பின்பற்றும் ஒரு துறவியாக வாழ்ந்தார்.
- முதல் மாதம்: மாலையில் நான்கு வாழைப்பழங்கள் மட்டுமே.
- இரண்டாம் மாதம்: கொய்யாப்பழம் மட்டுமே.
- மூன்றாம் மாதம்: மோர் மட்டுமே.
- நான்காம் மாதம்: உப்பு சேர்க்காமல் வேகவைத்த வாழைப்பூ மட்டுமே.
ஒருமுறை அவர் பிருந்தாவனத் தெருவைப் பெருக்குபவர் ஒருவரிடம் ரொட்டி வாங்கி உண்டார். இதைக் கேள்விப்பட்ட பிருந்தாவனத்தின் முக்கிய மனிதர்கள் ஜெகந்நாத தாஸ பாபாஜியிடம், “பாபா, நீங்கள் விரஜத்தின் சிரோமணி. உங்களை யாராவது விமர்சிப்பதைக் கேட்பது எங்களுக்கு வேதனையளிக்கிறது. ஆனால் இப்போது அனைவரும் உங்களுக்கு எதிராகப் பேசுகிறார்கள். ‘பாபாவிற்குப் பைத்தியம் பிடித்துவிட்டது, அவர் பழங்கால மரபுகளை மீறினால் சமூகத்திற்கு என்ன ஆகும்’ என்று சொல்கிறார்கள்,” என்றனர்.
அதற்கு பாபாஜி மஹாராஜா, “நீங்களெல்லாம் கற்றறிந்தவர்கள். பிருந்தாவனத் தூசியின் மகிமையை நீங்கள் அறியமாட்டீர்களா? அது கிருஷ்ண பிரேமையால் நிரம்பியுள்ளது, பிரம்ம தேவர் கூட விரஜ தாமத்தில் (பிருந்தாவனத் தூசி) ஒரு துகளாக மாற விரும்புகிறார். அப்படியிருக்க, எப்போதும் அந்தத் தூசியைச் சேமித்து, அதைச் சுவாசித்து, அதில் புரண்டு, அதில் குளிக்கும் ஒரு பிருந்தாவனத் துப்புரவாளர் மற்ற எவரையும் விடத் தூய்மையானவர் அல்லவா?” என்று பதிலளித்தார். பாபாஜி மஹாராஜாவின் பதிலை அனைவரும் ஏற்றுக்கொண்டதைக் குறிக்கும் வகையில் அந்த இடமே அமைதியானது.
உயிரினங்களிடம் கருணை: நவத்வீப தாமத்தில் வசிக்கும் போது, ஜெகந்நாத தாஸ பாபாஜி அங்கிருந்த அனைத்து குடியிருப்பாளர்களிடமும் ஆழ்ந்த மரியாதையைக் காட்டினார். சில நாய்க்குட்டிகள் அவரது தட்டில் இருந்து சாப்பிட்டபோது கூட அவர் தடுக்கவில்லை. நாய்கள் தனது குருவின் பிரசாதத்தை உண்பதைக் கண்டு அருவருப்படைந்த சேவகர் பிஹாரி, அவைகளை விரட்டினார். ஜெகந்நாத தாஸ பாபாஜி பிஹாரியைக் கண்டித்தார்: “இந்த நாய்க்குட்டிகள் புனிதமான தாமத்தில் வசிப்பவை. அவை சாதாரண உயிரினங்கள் அல்ல. அவை திரும்பி வந்து எனது தட்டில் இருந்து மஹா-பிரசாதத்தைப் பகிர்ந்து கொள்ளும் வரை நான் சாப்பிட மாட்டேன்.”
யோகபீடத்தைக் கண்டறிதல்: நூற்று நாற்பத்திரண்டு வயதில் அவருக்குக் கண் தெரியவில்லை, நடக்கவும் முடியவில்லை. தனது கண்டுபிடிப்புகளை உறுதிப்படுத்துவதற்காக, தாகூர் பக்திவினோத ஸ்ரீ சைதன்ய மஹாபிரபு அவதரித்த இடத்தைப் பார்க்குமாறு ஜெகந்நாத தாஸரிடம் வேண்டினார். கௌரங்க பிரேமையில் திளைத்த ஜெகந்நாத தாஸ பாபாஜி, ஸ்ரீ சைதன்ய மஹாபிரபுவின் யோகபீடம் கண்டறியப்பட்டதும் காற்றில் உயரே குதித்து கீர்த்தனம் பாடி நடனமாடினார். “அனைத்து கட்டுண்ட ஆத்மாக்கள் மீதும் கொண்ட கருணையினால், ஜெகந்நாத தாஸ பாபாஜி தனது பஜனை சக்தி, சாஸ்திர அறிவு மற்றும் பிரேம பக்தியை நேரடியாக தாகூர் பக்திவினோதவின் இதயத்திற்கு மாற்றினார்,” என்று ஸ்ரீபாத் பி.வி. நாராயண மஹாராஜா கூறியுள்ளார்.
முக்கிய உபதேசங்கள்: ஜெகந்நாத தாஸ பாபாஜிக்கு பல சீடர்கள் இருந்தனர். அவர் அடிக்கடி கீழ்க்கண்ட உபதேசங்களை வழங்கினார்:
(1) “நீங்கள் பெண்களையும், பெண்களுடன் தொடர்பு வைத்துள்ள ஆண்களையும் அல்லது பெண்களுடன் தொடர்பு வைத்துள்ள ஆண்களுடன் தொடர்பு வைத்துள்ள எவரையும் தவிர்க்க வேண்டும்.
(2) “வாழ்க்கையின் பரம இலக்கை அடைய, நீங்கள் ஹரிநாமத்தை வழக்கமாகவும் உறுதியாகவும் சொல்ல வேண்டும். உறுதி என்பது மிக முக்கியமானது, ஒருவரது உயிரே போனாலும் அதைக் கடைப்பிடிக்க வேண்டும்.
(3) “கிருஷ்ணரை விடக் கருணையுள்ள கௌரங்கரை (சைதன்யர்) ஒருபோதும் மறக்காதீர்கள். கிருஷ்ணர் நீதியை வழங்குவதில் கவனம் செலுத்தும் ஒரு நீதிமானைப் போன்றவர்; அவர் உங்கள் குற்றங்களை கணக்கில் கொள்வார். ஆனால் கௌரங்கரை உங்கள் குற்றங்களைக் கணக்கில் கொள்வதில்லை. கிருஷ்ணர் நீதியை வழங்குவதில் ஆர்வமாக உள்ளார், ஆனால் கௌரங்கரை கருணையை வழங்குவதில் அதிக ஆர்வம் காட்டுகிறார். இந்தத் கோணத்தில், கிருஷ்ண-கீர்த்தனையை விட கௌர-கீர்த்தனை மிகவும் பயனுள்ளது. கௌர-கீர்த்தனை என்பது: ‘ஸ்ரீ கிருஷ்ண சைதன்ய, பிரபு நித்யானந்த, ஸ்ரீ அத்வைத, கதாதர, ஸ்ரீவாஸாதி, கௌர பக்த பிருந்த’.
(4) “கிருஷ்ணர் துவாபர யுகத்தின் அவதாரம். கௌரங்கரை கலியுக அவதாரம். நாம் எந்த யுகத்தில் வாழ்கிறோமோ அந்த யுகத்தின் அவதாரத்தின் நாமத்தையும் புகழையும் பாட வேண்டும்; ஒரு ராஜ்யத்தில் நாம் ஆளும் அரசரைப் புகழ்வது போல.” ஜெய சச்சி-நந்தன கௌர ஹரி, ஜெய சச்சி-நந்தன கௌர ஹரி.
பிருந்தாவனத்தில் உள்ள கோபால பாக்கில் உள்ள ‘சோனார் கௌரங்க’ கோவிலில், ஸ்ரீ ஜெகந்நாத தாஸ பாபாஜியால் சூர்ய-குண்டத்தில் ஒருமுறை வழிபடப்பட்ட கௌர-நிதாய் விக்கிரகங்கள் உள்ளன. கிருஷ்ண லீலையில் அவர் ரசிக-மஞ்சரியாக சேவை செய்கிறார்.