கோவிந்த கோஷ் – வாழ்க்கை வரலாறு

சுலோகங்கள் மற்றும் குறிப்புகள்:

கலாவதி ரஸோல்லாஸ குணதுங்க வ்ரஜே ஸ்தித:
ஸ்ரீ-விசாகா-க்ருதம் கீதம் காயந்தி ஸ்மாத்ய தா மாதா:
கோவிந்த-மாதவானந்த-வாஸுதேவ யதாக்ரமம்

கலாவதி, ரஸோல்லாஸா மற்றும் குணதுங்கா ஆகிய மூவரும் விரஜ பூமியில் வாழ்ந்த கோபியர்கள் ஆவர். இவர்கள் விசாகை இயற்றிய பாடல்களைப் பாடும் வழக்கம் கொண்டவர்கள். இவர்களே முறையே கோவிந்தர், மாதவர் மற்றும் வாசுதேவர் ஆவர். (கௌர-கணோத்தேஷ-தீபிகை 188)

இந்த மூன்று சகோதரர்களும் இனிமையான குரல் வளம் கொண்ட புகழ்பெற்ற பாடகர்கள் ஆவர்.

சிறப்புமிக்க மாதவ கோஷ் தன்னை கீர்த்தனைகளில் முழுமையாக ஈடுபடுத்திக் கொண்டார். பூமியில் அவருக்கு நிகரான பாடகர் யாரும் இல்லை. அவர் பிருந்தாவனத்தைச் சேர்ந்த பாடகர் என்று போற்றப்பட்டார். அவர் நித்யானந்த பிரபுவுக்கு மிகவும் பிரியமானவராக இருந்தார். நித்யானந்த பிரபு நடனமாடும்போது கோவிந்தர், மாதவர், வாசுதேவர் ஆகிய மூன்று சகோதரர்களும் பாடத் தொடங்குவார்கள். (சைதன்ய பாகவதம் 3.5.257-9)

கோவிந்தர், மாதவர் மற்றும் வாசுதேவர் ஆகிய மூவரின் கீர்த்தனைகளுக்கு சைதன்ய மஹாபிரபுவும் நித்யானந்த பிரபுவும் நடனமாடினர். (சைதன்ய பாகவதம் 1.15.115)

ஜெகந்நாத் பூரி மற்றும் பிற லீலைகளில் பங்கேற்பு

பூரியில் சைதன்ய மஹாபிரபு கொண்டாடிய வருடாந்திர ரத யாத்திரை விழாவில் ஸ்ரீல கோவிந்த கோஷ் தாக்கூர் பாடிய மிக இனிமையான கீர்த்தனைகள் மிகவும் பிரபலமானவை.

ஸ்ரீவாஸ அங்கனிலும், சாந் காஸியின் வீட்டிற்குச் சென்ற நகர-சங்கீர்த்தனத்திலும், ராகவ பண்டிதரின் வீட்டிலும் மஹாபிரபுவின் லீலைகளில் கோவிந்த கோஷ் பங்கேற்றார். ரத யாத்திரை திருவிழாவின் போது, அவர் நான்காவது கீர்த்தனை குழுவின் முன்னணி பாடகராக இருந்தார்; அவருடன் அவரது சகோதரர்கள், ஜூனியர் ஹரி தாஸ், விஷ்ணு தாஸ் மற்றும் ராகவ பண்டிதர் ஆகியோர் உடனிருந்தனர். வக்ரேஸ்வர பண்டிதர் இந்த குழுவில் முதன்மை நடனக் கலைஞராக இணைந்தார்.

ஆரம்ப கால வாழ்க்கை மற்றும் பின்னணி

அவர் வடக்கு ராதி குலத்தைச் சேர்ந்த ஒரு கயஸ்த குடும்பத்தில் பிறந்தார். அவரது ஸ்ரீபதம் (புனித இடம்) அக்ரத்வீபத்தில் (Agradwipa) அமைந்திருந்தது. கோஷா தாக்கூர் என்றும் அழைக்கப்படும் கோவிந்தர், புகழ்பெற்ற வைணவக் கவிஞரான வாசுதேவ கோஷின் சகோதரர் ஆவர். சைதன்யரின் பரம்பரையைச் சேர்ந்த கோவிந்தர், அக்ரத்வீபத்தில் ஸ்ரீ கோபிநாதர் திருவுருவச் சிலையை நிறுவுவதில் முக்கிய பங்கு வகித்தார்.

கோவிந்த, மாதவ, வாஸுதேவ—தின பாய் யான்-ஸபாரா கீர்த்தனே நாசே சைதன்ய-நிதாய்
(சைதன்ய சரித்தாமிருதம். 1.10.115)

கோவிந்தர், மாதவர், வாசுதேவர் ஆகிய மூன்று சகோதரர்களும் (பக்தி மரத்தின்) 82வது, 83வது மற்றும் 84வது கிளைகளாக இருந்தனர். அவர்களின் கீர்த்தனை நிகழ்ச்சிகளில் சைதன்யரும் நித்யானந்தரும் நடனமாடுவது வழக்கம்.

பிரபுர ஆக்ஞாய நித்யானந்த கௌடே சலிலா தான்ர ஸங்கே தின-ஜன பிரபு-ஆக்ஞாய ஆயிலா
(சைதன்ய சரித்தாமிருதம். 1.10.117)

ஸ்ரீ சைதன்ய மஹாபிரபுவின் உத்தரவின்படி, நித்யானந்த பிரபு பிரச்சாரம் செய்வதற்காக வங்காளத்திற்குத் திரும்பியபோது மூன்று பக்தர்கள் அவருடன் சென்றனர்.

ராமதாஸ, மாதவ, ஆர வாஸுதேவ கோஷ பிரபு-ஸங்கே ரஹே கோவிந்த பாயியா சந்தோஷ
(சைதன்ய சரித்தாமிருதம் 1.10.118)

அம்மூவர் ராமதாசர், மாதவ கோஷ் மற்றும் வாசுதேவ கோஷ் ஆவர். ஆனால் கோவிந்த கோஷ், ஜெகந்நாத் பூரியில் ஸ்ரீ சைதன்ய மஹாபிரபுவுடன் தங்கி பெருமகிழ்ச்சி அடைந்தார்.

மூன்று சகோதரர்களில், ஒவ்வொருவருக்கும் பின்வருமாறு ஸ்ரீபதம் அமைந்திருந்தது:

• வாசுதேவர்: தம்லூக்
• மாதவ கோஷ்: டைன்ஹாட்
• கோவிந்தர்: அக்ரத்வீபம்

விஸ்வகோஷத்தின் படி, கோஷத்தாக்கூர் (கோவிந்தர்) அக்ரத்வீபத்திற்கு அருகிலுள்ள காசிபூர் விஷ்ணு தாலாவில் வாழ்ந்தார். அவர் வசினவதலாவில் பிறந்ததாகச் சிலர் கருதுகின்றனர்; இன்றும் ‘கோஷ்’ என்ற குடும்பப்பெயரைக் கொண்ட கயஸ்த குடும்பங்கள் அங்கு வாழ்ந்து வருகின்றனர்.

மஹாபிரபுவின் கட்டளையும் அக்ரத்வீபத்தில் தங்குதலும்

மஹாபிரபுவும் அவரது பக்தர்களும் நீலாசலத்தை விட்டு பிருந்தாவனத்திற்குப் புறப்பட்டபோது கோவிந்தரும் உடன் சென்றார். இது தொடர்பாக அச்யுதசரண சௌதுரி (Achyutacharana Chaudhuri) ‘ஸ்ரீஹட்டேர இதிவ்ருத்தா’வில் எழுதுகிறார்:

“ஒரு நாள் மதிய உணவை முடித்த பிறகு, சைதன்ய மஹாபிரபு வாய் புத்துணர்ச்சிக்காக (கடுக்காய்) தேடினார். கோவிந்தர் உடனடியாக கிராமத்திற்கு விரைந்து சென்று, சில பழங்களைச் சேகரித்து ஒன்றை இறைவனுக்கு வழங்கினார். இவ்வளவு விரைவாகப் பழத்தைப் பெற்றதால், மஹாபிரபு கோவிந்தரை ஆச்சரியத்துடன் பார்த்தார். கோவிந்தர் கடுக்காயை முன்கூட்டியே சேமித்து வைத்திருப்பதைப் புரிந்துகொண்ட அவர், ‘கோவிந்தா, பொருட்களைச் சேமித்து வைக்கும் பழக்கத்தை உன்னால் விடமுடியவில்லை என்பதால், நீ இங்கேயே தங்கி கோபிநாதரை நிறுவும் பொறுப்பை ஏற்பதுதான் நல்லது’ என்று கடிந்துகொண்டார்.”

பகவானின் கட்டளையைப் பின்பற்றி, கோவிந்தர் அக்ரத்வீபத்திலேயே தங்கினார். இருப்பினும், பகவானின் ஆறுதலான வார்த்தைகளுக்குப் பிறகும், மஹாபிரபுவால் பிரிந்து விடப்பட்டதை எண்ணி அவர் மிகவும் வேதனைப்பட்டார்.

ஸ்ரீல பிரபுபாதரின் விளக்கம் (சை.சரி. 2.24.280): > ஒரு வைணவர் அடுத்த நாளுக்காக உணவைச் சேமித்து வைக்க வேண்டிய அவசியமில்லை. ஒரு நாளுக்குத் தேவையான அளவு தானியங்களை மட்டுமே அவர் பெற வேண்டும். அடுத்த நாள், அவர் மீண்டும் பகவானின் கருணையைச் சார்ந்திருக்க வேண்டும். இதுவே ஸ்ரீ சைதன்ய மஹாபிரபுவின் அறிவுரையாகும்… ‘ஒரு வாரத்திற்கு உணவைச் சேமித்து வைப்பது நல்லது. தினமும் பகவானுக்கு உணவைக் கொண்டுவரச் செய்து ஏன் சிரமப்படுத்த வேண்டும்?’ என்று நாம் உலகியல் ரீதியாகக் கணக்கிடக் கூடாது. இறைவன் தினமும் உணவளிப்பார் என்பதில் உறுதியாக இருக்க வேண்டும்.

ஸ்ரீ கோபிநாதர் திருவுருவச் சிலை நிறுவுதல்

சில நாட்களுக்குப் பிறகு, கோஷா தாக்கூர் கங்கையில் மூழ்கி குளித்துக் கொண்டிருந்தபோது, மிதந்து வந்த ஒரு பொருள் அவரது முதுகில் பட்டது. அது மிகவும் கனமாக இருந்தாலும், ஒரு மரக்கட்டை போலத் தோன்றியது. அன்று இரவு அவருக்குக் கனவில் ஒரு தெய்வீக உத்தரவு கிடைத்தது; அந்த மரக்கட்டையை கவனமாகப் பாதுகாத்து, சைதன்ய மஹாபிரபு அங்கு வரும்போது அவரிடம் ஒப்படைக்க வேண்டும் என்பதே அது.

இரவில் கோவிந்தர் அதை எடுக்கச் சென்றபோது, அது ஒரு கிருஷ்ணசிலை (கருங்கல்) என்பதை உணர்ந்தார். மறுநாள் காலை சைதன்ய மஹாபிரபு கோவிந்தரின் வீட்டிற்கு வந்து, “இங்கே பார் கோவிந்தா! நீ இனி கவலைப்பட ஒன்றுமில்லை. நாளை ஒரு சிற்பி இங்கு வந்து இந்தச் சிலையிலிருந்து ஒரு தெய்வத்தை செதுக்குவார், நீ அந்தத் தெய்வத்தை நிறுவ வேண்டும்” என்றார். அவ்வாறே ஸ்ரீ கோபிநாதரின் திருவுருவம் நிறுவப்பட்டது.

குடும்ப இழப்பும் பகவானின் வாக்குறுதியும்

பின்னர், பகவானின் கட்டளைப்படி, கோவிந்தர் திருமணம் செய்து கொண்டு, தன் மனைவியுடன் சேர்ந்து பகவானுக்குத் தொடர்ந்து சேவை செய்து வந்தார். கோவிந்தருக்கு ஒரு ஆண் குழந்தை பிறந்தது, ஆனால் எதிர்பாராதவிதமாக அவரது மனைவியும் மகனும் அடுத்தடுத்து இறந்துவிட்டனர். குடும்பத்தை இழந்த துக்கத்தில் ஆழ்ந்த கோவிந்தர், கோபிநாதருக்குச் செய்யும் சேவையை நிறுத்திவிட்டார்.

பகவான் கிருஷ்ணர் கோவிந்தரின் கனவில் தோன்றி, “கோவிந்தா! ஒரு நபர் தனது ஒரு மகனை இழந்துவிட்டால், அவனது மற்றொரு மகனையும் பட்டினி போட்டுக் கொல்வது சரியானது என்று நீ நினைக்கிறாயா?” என்று கேட்டார்.

இதற்கு கோவிந்தர், “என் மகன் உயிரோடிருந்தால் எனக்கும் என் முன்னோர்களுக்கும் தேவையான சிராத்த (நீத்தார் கடன்) சடங்குகளைச் செய்வான் என்று நான் நம்பியிருந்தேன். சொல், உனக்குச் சேவை செய்வதால் எனக்கு என்ன கிடைக்கப் போகிறது?” என்று பதிலளித்தார்.

பகவான் கிருஷ்ணர் விளக்கினார், “உனது நினைவு நாளை என்றென்றும் நான் தகுந்த முறையில் கொண்டாடுவேன் என்று உறுதியளிக்கிறேன். இப்போது எனக்குச் சாப்பிட கொஞ்சம் உணவு தர முடியுமா?” இதைக் கேட்டு மிகவும் மகிழ்ந்த கோவிந்தர், உடனடியாக கோபிநாதருக்குச் சேவை செய்யத் திரும்பினார்.

காலப்போக்கில் கோவிந்தர் தனது இறுதி மூச்சை விட்டபோது, கோபிநாதர் தனது விரல்களில் தர்ப்பைப் புல்லைக் கொண்டு சிராத்த சடங்கைச் செய்தார்; இந்த வழக்கம் இன்றும் தொடர்கிறது. கோவிந்தர் தனது வாழ்வின் இறுதித் தருணங்களில், தனது உடலை தகனம் செய்யக் கூடாது என்றும், தோலபிரங்கனாவிற்கு அருகே பூமிக்கு அடியில் புதைக்க வேண்டும் என்றும் கூறியிருந்தார்.

கோவிந்த கோஷ் எழுதிய இரண்டு பாடல்கள்

பாடல் 1: பிரானேர முகுந்த ஹே… (விளக்கம்)

“ஓ முகுந்தா! என் உயிரே! இன்று நான் திடீரென்று என்ன கேள்விப்பட்டேன்? நான் அதைச் சொன்னால் நான் இறந்துவிடுவேன்… வார்த்தைகள் என் வாயிலிருந்து வெளிவர மறுக்கின்றன. கௌராங்கர் உண்மையில் நவத்வீபத்தை விட்டு வெளியேறப் போகிறார். இது எங்களுக்குத் தெரியாது, ஆனால் இன்று காலை நாங்கள் கௌராங்கரைப் பார்த்தோம்; அவர் சிந்தனையில் தலையைக் குனிந்தவாறு அமர்ந்திருந்தார். அவரது கண்களிலிருந்து கண்ணீர் பெருக்கெடுத்து ஓடி அவரது மார்பை நனைத்தது, அவரது சந்திரன் போன்ற முகம் அதன் ஒளியை இழந்திருந்தது.

அவரை அவ்வாறு பார்த்தபோது, எங்கள் இதயங்கள் படபடத்தன, எங்களால் அவரிடம் எதுவும் கேட்க முடியவில்லை. ஒரு கணம் எனக்கு நினைவு திரும்பியதும், நான் பணிவாக அவரிடம் அந்தக் கேள்வியைக் கேட்டேன், அதற்கே அவர் இதை என்னிடம் கூறினார்.

மனம் கலங்கி, நான் அவரிடம் வேறு எதுவும் சொல்லாமல் உடனடியாக உன்னிடம் ஓடி வந்தேன். நான் இதை உன்னிடம் சொல்லிவிட்டேன், இனி உன்னால் முடிந்ததைச் செய். எங்களைப் பொறுத்தவரை, நாங்கள் தொடர்ந்து வாழ்வோம் என்ற நம்பிக்கை எங்களுக்கு இல்லை.

இதைக் கேட்டதும் முகுந்தர் அழத் தொடங்கினார். கதாதரனைப் பார்த்தபடி அவரால் தன் அமைதியைக் காக்க முடியவில்லை. கோவிந்த கோஷ் கூறுகிறார், அப்படி நடக்க வேண்டாம், அவர் சென்றுவிட்டால், நான் இறந்துவிடுவேன்.”

பாடல் 2: ஹேடே ரே நதியா வாஸி… (விளக்கம்)

“ஓ நவத்வீப மக்களே, நீங்கள் யாரை உற்றுப் பார்க்கிறீர்கள்? கௌராங்கரைத் தடுக்க உங்கள் கைகளை விரியுங்கள், அவரைத் திரும்பச் சொல்லுங்கள்! உங்களை மார்போடு அணைத்துக் கொள்ள இப்போது யார் இருக்கிறார்கள்? கிருஷ்ணரின் அன்பை ஏற்றுக்கொள்ளும்படி யார் வந்து உங்களிடம் கெஞ்சுவார்கள்? ஒரு அம்பு என் இதயத்தைத் துளைத்துவிட்டது! ஒரு அம்பு என் இதயத்தைத் துளைத்துவிட்டது!

என் வாழ்வின் உருவம் நவத்வீபத்தை விட்டுச் சென்றுவிட்டது. இனி எங்களால் கௌராங்கருடன் சென்று அமர முடியாது; இனி எங்களால் முன்பைப் போலக் கீர்த்தனைகளை அனுபவிக்க முடியாது. பக்தர்கள் அனைவரும் அழுகிறார்கள்; அவர்கள் இதயங்கள் வெடிக்கின்றன. ஆனால், ஒரு கல்லைப் போல, கோவிந்த கோஷ் அவர்களுடன் சேரச் செல்லவில்லை.”

அக்ரத்வீபம் அமைவிடம்

அக்ரத்வீபம் என்பது கட்வாவிலிருந்து (Katwa) தெற்கே ஆறு மைல் தொலைவில் உள்ள ஒரு நகரமாகும். இது பர்த்வான் மாவட்டத்தில், மாயாபூரிலிருந்து வடமேற்கே சுமார் 26 மைல் தொலைவில் கங்கையின் மேற்கு கரையில் அமைந்துள்ளது. ஸ்ரீ கோவிந்தர், ஸ்ரீ மாதவர் மற்றும் ஸ்ரீ வாசுதேவ கோஷ் ஆகியோர் இங்கு வாழ்ந்தனர். ஸ்ரீ கோவிந்த கோஷின் சமாதி அக்ரத்வீபத்தில் அமைந்துள்ளது. கோவிந்த கோஷ தாக்கூர் அக்ரத்வீபத்திற்கு அருகிலுள்ள கங்கையின் கிழக்குக் கரையில் ஸ்ரீ கோபிநாதர் திருவுருவச் சிலையை நிறுவினார்.