Gangamata Goswamini

கங்காமாதா கோஸ்வாமினி

வங்காளத்தின் மன்னரான நரேஷ் நாராயணின் மகளான இளவரசி சச்சி தேவி, தனது குழந்தை பருவத்திலிருந்தே பகவான் ஸ்ரீ கிருஷ்ணர் மீது கலப்படமற்ற தூய்மையான பக்தியைக் கொண்டிருந்தார். கிருஷ்ணர் மீதான தனது உண்மையான பற்றுதலின் காரணமாக அவர் திருமணம் செய்து கொள்ளவும் மறுத்துவிட்டார். தந்தையின் மறைவுக்குப் பிறகு அவர் அரசாட்சியை ஏற்றார். ஆனால், உண்மையான ஆன்மீக குருவைக் கண்டுபிடிப்பதற்காக அவர் விரைவில் அதைத் துறந்தார். இளவரசி சச்சி தேவி பிருந்தாவனத்தின் முன்னணி குருவான ஸ்ரீ ஹரிதாச பண்டிதரை சந்தித்து, கோவிந்தாஜிக்கு பக்தியுடன் பஜனைகள் செய்யத் தொடங்கினார். குறைவாக சாப்பிட்டதால் அவர் உடல் மெலிந்து காணப்பட்டாலும், எப்போதும் யமுனை நதியின் மணல் கரையில் தூங்குவதையும், சூரியோதயத்திற்கு முன்பே எழுந்து கோவிந்தாஜியின் கோவிலை சுத்தம் செய்வதையும் வழக்கமாகக் கொண்டிருந்தார். தினமும் அவர் பாகவதக் கதைகளைக் கேட்பார், கோவிந்தாஜியின் ஆரத்தியைத் தரிசிப்பார், மேலும் வம்சிவதம், சேவா குஞ்ச், நிது வனம், ராச ஸ்தலி போன்ற ராதா-ஷ்யாமசுந்தரரின் லீலா ஸ்தாலங்களை (லீலைகள் நடந்த இடங்களை) வலம் வருவார்.

ஸ்ரீ ஹரிதாச பண்டிதரின் ஊக்கத்தைப் பெற்ற சச்சி தேவி, தனது அகங்காரத்தை முற்றிலும் கைவிட்டு, கிழிந்த ஆடைகளை அணிந்து, விரஜ பூமியில் வீடு வீடாகச் சென்று பிச்சை எடுத்தார். அவருடைய கடுமையான துறவறத்தைக் கண்டு விரஜவாசிகள் ஆச்சரியப்பட்டனர். தனது குருவின் ஆலோசனையை ஏற்று, ஸ்ரீ ஹரிதாசரின் அன்பான சீடரான ஸ்ரீ லட்சுமிபிரியா தேவி தாசியுடன் பழகுவதற்காக அவர் ராதா-குண்டத்திற்குச் சென்றார். தாகூர் ஹரிதாசரின் சரியான முன்மாதிரியைப் பின்பற்றி, லட்சுமிபிரியா தேவி தினமும் 3,00,000 கிருஷ்ணரின் திருநாமங்களை (192 மாலைகள்) ஜபித்து வந்தார். ஒவ்வொரு நாளும் அந்த இரு பெண்களும் கோவர்த்தன மலையை வலம் வந்து கிருஷ்ணரை வழிபட்டனர்.

தனது குருவின் கட்டளையின் பேரில், சச்சி தேவி ஜெகந்நாத புரியில் உள்ள சர்வபௌம பட்டாச்சாரியாரின் வீட்டிற்குச் சென்றார். சர்வபௌம பட்டாச்சாரியாரும் பகவான் கௌராங்க-சுந்தரரின் நித்திய சகாக்கள் பலரும் ஏற்கனவே கோலோக பிருந்தாவனத்திற்குத் திரும்பியிருந்தனர். சச்சி தேவி சர்வபௌமரின் வீட்டைச் சீரமைத்து, ஜெய்ப்பூரைச் சேர்ந்த ஒரு பிராமணரால் தனக்கு வழங்கப்பட்ட ஸ்ரீ ஷ்யாம ராயர் என்ற விக்ரஹத்திற்க்கு முதல் தரமான வழிபாட்டை நிறுவினார். அவர் தினமும் ஸ்ரீமத் பாகவதம் குறித்து சொற்பொழிவு ஆற்றினார். அவருடைய வகுப்புகள் மிகவும் பிரபலமடைந்தன, சுற்றியுள்ள பல மைல் தொலைவிலிருந்தும் ஆர்வமுள்ள கேட்போரை ஈர்த்தன. பிராமணர்கள் மற்றும் மன்னர் முகுந்த தேவன் உட்பட பலரும் சச்சி தேவியிடம் தீட்சை பெற்றனர்.

ஸ்ரீ நவதீப தாம பரிக்ரமாவில், சச்சி தேவிக்கு “கங்காமாதா” என்ற பெயர் எப்படி வந்தது என்பதை ஸ்ரீபாத் பி.வி. நாராயண மகாராஜ் விளக்குகிறார்.

“ஜெகந்நாத புரியில் வசித்து வந்த சச்சி தேவிக்கு, கங்கா சாகர் மேளா நாளன்று கங்கையில் நீராட வேண்டும் என்ற ஆசை ஏற்பட்டது. அன்று இரவு கங்கை நதி பகவான் ஜெகந்நாதரின் தாமரை பாதங்களில் இருந்து பாய்ந்து சச்சியின் ஆசிரமத்திற்கு வந்தது. கங்கா தேவியின் நீரில் பிரவேசித்த சச்சி, மிதந்து சென்று கோவிலின் உள்ளே இருந்த ஜெகந்நாத சுவாமியின் தாமரை பாதங்களை அடைந்தார். மறுநாள் காலை கதவுகளைத் திறந்த பூஜாரிகள், அவர் கோவிலுக்குள் இருப்பதைக் கண்டு ஆச்சரியப்பட்டனர். அவரை ஒரு திருடி என்று நினைத்து, அவர்கள் உடனடியாக சச்சி தேவியைச் சிறையில் அடைத்தனர். இந்தத் தவற்றைக் கண்ட பகவான் ஜெகந்நாதர், ஒரே நேரத்தில் புரி மன்னர் மற்றும் தலைமை பூஜாரி ஆகிய இருவரின் கனவிலும் தோன்றினார். சச்சி தேவி தாசியை விடுவித்து அவரிடம் தீட்சை பெறுமாறு பகவான் அவர்களுக்கு கட்டளையிட்டார். அப்போதிருந்து அவர் கங்காமாதா கோஸ்வாமினி என்று புகழ்பெற்றார்.”

மேலும் சில…

கங்காமாதா கோஸ்வாமினி – வாழ்க்கை வரலாறு

கங்காமாதா கோஸ்வாமினி, கௌராங்கரின் சக்தியான ஸ்ரீல கதாதர பண்டித கோஸ்வாமியின் பரம்பரையில், ஹரிதாச பண்டித கோஸ்வாமியால் தீட்சை பெற்றார். கிருஷ்ணதாச கவிராஜ கோஸ்வாமி தனது ‘சைதன்ய சரிதாமிர்தத்தில்’ இந்த ஹரிதாசரின் குணாதிசயங்களை விவரித்துள்ளார்:

கோவிந்தாஜி கோவிலின் தலைமை சேவகராக ஸ்ரீ ஹரிதாச பண்டிதர் இருந்தார். அவரது நற்குணங்களும் புகழும் உலகம் முழுவதும் அறியப்பட்டவை; அவர் மென்மையானவர், சகிப்புத்தன்மை கொண்டவர், அமைதியானவர், பெருந்தன்மையானவர், கம்பீரமானவர், இனிமையான சொற்களைப் பேசுபவர், மற்றும் தனது முயற்சிகளில் மிகவும் நிதானமானவர். அவர் அனைவரிடமும் மரியாதையுடன் நடந்து கொண்டார், அனைவரின் நன்மைக்காகவும் உழைத்தார். ராஜதந்திரம், பொறாமை, காழ்ப்புணர்ச்சி ஆகியவை அவர் இதயத்தில் இல்லாதவை. பகவான் கிருஷ்ணரின் ஐம்பது பொதுவான குணங்களும் அவரது உடலில் குடி கொண்டிருந்தன… கதாதர பண்டிதரின் சீடரான அனந்த ஆச்சாரியர், எப்போதும் பகவான் மீதான அன்பில் மூழ்கியிருப்பவர், பெருந்தன்மையானவர் மற்றும் அனைத்து விதங்களிலும் உயர்ந்தவர். அவர் அனைத்து நற்குணங்களின் இருப்பிடமாக திகழ்ந்தார். அவர் எவ்வளவு சிறந்தவர் என்பதை யாராலும் மதிப்பிட முடியாது. பண்டித ஹரிதாசர் அவரது அன்பான சீடராவார். (சைதன்ய சரிதாமிர்தம் 1.8.54-7, 59-60)

ஸ்ரீல பக்திசித்தாந்த சரஸ்வதி கோஸ்வாமி தாக்கூர் தனது ‘அனுபாஷ்யா’வில் இவ்வாறு எழுதுகிறார்: “பகவான் ஸ்ரீ கிருஷ்ணரின் அவதாரத்தின் போது, எட்டு கோபியர்களில் ஒருவரான சுதேவியாக அனந்த ஆச்சாரியர் இருந்தார். இது கௌர-கணோத்தேச-தீபிகாவில், 165-வது ஸ்லோகத்தில் பின்வருமாறு கூறப்பட்டுள்ளது: ‘அனந்த ஆச்சாரிய கோஸ்வாமி முன்பு விரஜத்தில் [பிருந்தாவனத்தில்] சுதேவி-கோபியாக இருந்தார்.’ புகழ்பெற்ற கங்காமாதா மடத்தில் அவரைப் பின்பற்றும் சீடர் பரம்பரையின்படி, அவர் வினோத மஞ்சரி என்று அழைக்கப்படுகிறார். அவரது சீடர்களில் ஒருவர் ஸ்ரீ ரகு கோபால் மற்றும் ஸ்ரீ ராச மஞ்சரி என்று அழைக்கப்படும் ஹரிதாச பண்டித கோஸ்வாமி ஆவார். அவருக்கு இரண்டு முக்கிய சீடர்கள் இருந்தனர்: லட்சுமிபிரியா மற்றும் அவரது மருமகளும் புண்டியா ராஜாவின் மகளுமான கங்காமாதா.” ஹரிதாச தாசரின் ‘கௌடிய வைஷ்ணவ அபிதானம்’ மற்றும் சுந்தரானந்த வித்யாவிநோதரின் ‘ஸ்ரீக்ஷேத்திரம்’ ஆகியவற்றிலிருந்து கங்காமாதாவின் புனித வாழ்க்கை குறித்து மேலும் விரிவாக அறியலாம்.

சச்சி தேவி விரஜ பூமிக்குச் செல்லுதல்

கங்காமாதா கோஸ்வாமினியின் இயற்பெயர் சச்சி தேவி. அவர் தற்போதைய பங்களாதேஷின் ராஜசாகி மாவட்டத்தில் உள்ள புண்டியா என்ற இடத்தில் பிறந்தார். அவரது தந்தை நரேஷ் நாராயண் என்ற பெயருடைய ஒரு முக்கியமான ஜமீன்தார் அல்லது ராஜாவாக இருந்தார். தனது ஆரம்பக் குழந்தை பருவத்திலிருந்தே, சச்சி தேவி குடும்ப வாழ்க்கையில் பற்றற்று, கிருஷ்ணர் மீது பக்தி கொண்டிருந்தார். இதைக் கண்ட அவரது பெற்றோர் அவருக்கு விரைவில் திருமணம் செய்து வைக்க விரும்பினர், ஆனால் சச்சி எந்த ஒரு சாதாரண மனிதனையும் தனது கணவராக ஏற்க மறுத்துவிட்டார். தான் திருமணம் செய்து கொள்ளப்போவதில்லை என்ற தனது முடிவை அவர் அறிவித்தபோது, அவரது பெற்றோர் கவலையடைந்தாலும் அவரது மனதை மாற்ற அவர்களால் எதுவும் செய்ய முடியவில்லை. அவரது தாய் இறந்த பிறகு, சச்சி தேவி வீட்டை விட்டு வெளியேறி புனித யாத்திரையாக முதலில் புரிக்கும் பின்னர் பிருந்தாவனத்திற்கும் சென்றார்.

பிருந்தாவன தாமத்திற்கு வந்ததும், அவர் ஹரிதாச பண்டித கோஸ்வாமியை சந்தித்தார். அவரைச் சந்தித்ததே தனது முழு யாத்திரையையும் பயனுள்ளதாக்கியது போல் உணர்ந்தார். அவரிடம் தீட்சை பெற அவர் ஆர்வமாக இருந்தார், ஆனால் ஆரம்பத்தில் அவளுடைய செல்வச் செழிப்பான குடும்பப் பின்னணி காரணமாக அவர் தயங்கினார். இருப்பினும், பின்னர், அவளது தீவிரமான துறவறத்தையும், தூய்மையான பக்தித் தொண்டில் ஈடுபட வேண்டும் என்ற அவளது அசைக்க முடியாத உறுதியையும் கண்ட அவர், அவளுக்கு பதினெட்டு அட்சர மந்திரத்தில் (பதினெட்டு எழுத்து மந்திரம்) தீட்சை அளித்தார். இந்நிகழ்வு சைத்ர சுக்ல ஏகாதசியன்று கோவிந்தாஜி கோவிலில் நடைபெற்றது.

தனது குருவிடமிருந்து இந்த ஆசீர்வாதங்களைப் பெற்ற பிறகு, அவர் கடுமையான பஜனைகளில் ஈடுபடத் தொடங்கினார். ‘மதுகரி’ முறையில், அதாவது வீடு வீடாகச் சென்று உணவு (ரொட்டித் துண்டுகள்) யாசித்து உண்டு வாழ்ந்தார். ஒரு வருடம் இந்த தீவிர பக்தி தொண்டிற்குப் பிறகு, தினமும் மூன்று லட்சம் திருநாமங்களை ஜபித்து வரும் தனது ஆன்மீக ரீதியில் உயர்ந்த அத்தையும் குரு-சகோதரியுமான லட்சுமிபிரியாவுடன் ராதா குண்டத்தில் வசிக்குமாறு அவரது ஆன்மீக குரு அறிவுறுத்தினார். அவர்களின் வழக்கமான ஆன்மீகப் பயிற்சியின் ஒரு பகுதியாக, அவர்கள் இருவரும் தினமும் கோவர்த்தன மலையை வலம் வந்தனர்.

ராதா குண்டத்தில் பல வருடங்கள் இத்தகைய பயிற்சிகளை மேற்கொண்ட பிறகு, சச்சி தேவி தனது பக்தி வாழ்க்கையில் மிகவும் முன்னேற்றம் அடைந்தபோது, பழுதடைந்த நிலையில் இருந்த சர்வபௌம பட்டாச்சாரியாரின் வீட்டை மீட்டெடுப்பதற்காக அவரது குரு அவரை புருஷோத்தம க்ஷேத்திரத்திற்கு (புரி) அனுப்பினார். தனது ஆன்மீக குருவின் கட்டளையையே அனைத்திலுமாக ஏற்று, சச்சி தேவி ஜெகந்நாத புரிக்கு வந்து ‘க்ஷேத்திர சந்நியாச’ விரதத்தை ஏற்றார். அந்த நேரத்தில், சர்வபௌமரின் வீட்டின் எஞ்சியிருந்த பகுதியாக, அவரது தாமோதர சாளக்கிராம மூர்த்தி வைக்கப்பட்டிருந்த சிதிலமடைந்த ஒரு கட்டிடம் மட்டுமே இருந்தது.

புண்டியாவில் தன் வீட்டில் வசித்த காலத்திலேயே, சச்சி தேவி சாஸ்திரங்களைப் படித்திருந்தார். மேலும் பிருந்தாவனத்தில், அவர் பாகவத புராணத்தை முழுமையாகக் கற்றுத் தேர்ந்திருந்தார். சர்வபௌமரின் இல்லத்தை மீட்டெடுப்பதற்காக, அவர் பிரசாரம் செய்யத் தொடங்கினார். பாகவதம் குறித்த அவரது விளக்கங்களும் அவரது தெய்வீக குணங்களும் மக்கள் மத்தியில் ஆழமான தாக்கத்தை ஏற்படுத்தியதால், அவரது சொற்பொழிவுகள் விரைவில் ஏராளமான பார்வையாளர்களை ஈர்த்தன. அவரது புகழ் வெகுவாகப் பரவியதால், ஒடிசா மன்னரான முகுந்த தேவனே அவரது பாகவத விரிவுரைகளைக் கேட்க வந்தார். அவரது அறிவாற்றலையும் பக்தி குணங்களையும் கண்டு வியந்த மன்னரும் அவரிடம் மிகுந்த பக்தி கொண்ட பின்பற்றுபவராக மாறினார்.

சுவேதகங்கை

உத்கல கண்டத்தின்படி, திரேதாயுகத்தில் சுவேதன் என்ற பெயருடைய ஒரு மன்னர் இருந்தார். அவர் ஜெகந்நாதரின் தீவிர பக்தர். இந்திரத்யும்ன மன்னர் செய்ததைப் போலவே, அவரும் ஜெகந்நாதருக்கு போகங்கள் (உணவுப் படையல்) வழங்க ஏற்பாடுகளைச் செய்திருந்தார். ஒருநாள் காலை அவர் கோவிலுக்கு வந்தபோது தேவர்கள் செய்திருந்த காணிக்கைகளைக் கண்டார் – எந்தவொரு சாதாரண மனிதனாலும் பகவானுக்கு வழங்க முடியாத ஆயிரக்கணக்கான அற்புதமான பரிசுகள் அவை. அதைக் கண்ட சுவேத மன்னர், தான் வழங்கிய காணிக்கைகளின் அற்பத்தன்மையை எண்ணி கலக்கமடைந்து, அவமானத்தால் தலைகுனிந்து கோவில் வாசலில் நின்றார். அவர் தனது சொந்த அற்பத்தன்மையைப் பற்றி தியானித்துக் கொண்டிருந்தபோது, ஒரு காட்சியைக் கண்டார். அதில் சாட்சாத் லட்சுமி தேவியே அவரது உணவுப் படையல்களை எடுத்து இரண்டு ஜோடி ஜெகந்நாத மூர்த்திகளுக்கும் உணவளிப்பதையும், அவர்கள் அதனை மிகுந்த உற்சாகத்துடன் சாப்பிடுவதையும் அவர் கண்டார். (குறிப்பு: பிரதான மூர்த்திகளைத் தவிர, ‘விஜய-விக்ரகம்’ எனப்படும் இரண்டாவது மூர்த்திகள் உள்ளன). இந்தக் காட்சியின் மூலம் தான் செய்த செயல்கள் முழுமையடைந்ததாகக் கருதிய மன்னர், மேலும் சளைக்காத உற்சாகத்துடன் ஜெகந்நாதருக்குத் தொண்டு செய்வதைத் தொடர்ந்தார். இறுதியில் ஜெகந்நாதர் அவருக்கு, அக்ஷய வடம் மற்றும் கடலுக்கு இடையே உள்ள ‘மத்ஸ்ய மாதவரை’ நோக்கிய ஒரு குறிப்பிட்ட இடத்தில் முக்தி அடையும் வரத்தை வழங்கினார். அந்த இடம் பின்னர் அவரது நினைவாக ‘சுவேத மாதவர்’ என்று பெயரிடப்பட்டது. அங்கு தோண்டப்பட்ட திருக்குளம் சுவேதகங்கை என்று பெயரிடப்பட்டது. இந்தக் குளத்தின் கரையில், சுவேத மாதவர், மத்ஸ்ய மாதவர் மற்றும் நவகிரகங்களின் மூர்த்திகள் இன்றும் வழிபடப்படுகின்றன.

ஒரு நாள் இரவு, ஒடிசா மன்னரான முகுந்த தேவனின் கனவில் ஜெகந்நாதர் தோன்றி, இந்த சுவேதகங்கையின் எல்லையில் உள்ள ஒரு நிலப்பரப்பை சச்சி தேவிக்கு வழங்குமாறு கூறினார். மறுநாள் காலை, மன்னர் மகிழ்ச்சியுடன் சச்சி தேவியை வந்து சந்தித்து அந்தக் கனவைப் பற்றிக் கூறினார். தனது உலகளாவிய உடைமைகளை அதிகரிப்பதில் சச்சி தேவிக்கு எவ்வித ஈடுபாடும் இல்லாவிட்டாலும், சர்வபௌமரின் இல்லத்தின் நிலையை மேம்படுத்த வேண்டும் என்ற தனது குரு அளித்த லட்சியத்திற்காக மன்னரின் பரிசை ஏற்றுக்கொள்ள அவர் முடிவு செய்தார். அதற்கு முன்பு வரை மூர்த்திகளுக்குச் சேவை செய்வதற்கான தேவைகளுக்கு அவர் யாசித்தே வந்தார். பகவான் மீது உண்மையான பக்தி இருக்கும் இடத்தில், அவருக்குச் சேவை செய்வதற்காக ஒருவர் எடுக்கும் சிரமம் ஒரு பிரச்சனையாகத் தெரியாது, மாறாக அது ஒரு நல்வாய்ப்பாகவும் மகிழ்ச்சியின் ஆதாரமாகவுமே பார்க்கப்படும்.

சச்சி தேவி எவ்வாறு கங்காமாதா என்று அழைக்கப்பட்டார்

அதன் பிறகு சிறிது காலத்திலேயே, ஒரு அற்புதமான நிகழ்வு நடந்தது. ஒரு கிருஷ்ண த்ரயோதசி அன்று, மகா வாருணி கங்கை ஸ்நானம் செய்வதற்கான ஒரு உகந்த நேரம் வந்தது. புண்ணியங்களைச் சேர்க்க விரும்பும் பலர் இந்த மங்களகரமான நிகழ்விற்காக கங்கைக்குப் பயணம் செய்கிறார்கள். சச்சி தேவியின் நண்பர்கள் பலரும் தங்களோடு வருமாறு அவரிடம் கேட்டனர், ஆனால் அவளால் தனது ‘க்ஷேத்திர சந்நியாச’ விரதங்களையோ அல்லது மூர்த்திகளுக்கான சேவையையோ கைவிட முடியாது என்பதால், தன்னால் வர இயலாது என்று அவர் கெஞ்சிக் கூற வேண்டியிருந்தது.

அவர் உண்மையிலேயே செல்ல விரும்பவில்லை என்றாலும், ஜெகந்நாதர் தாமே அவர் கங்கையில் நீராடுவதற்கான ஏற்பாடுகளைச் செய்தார். அன்று இரவு அவர் சச்சி தேவியின் கனவில் தோன்றி, நள்ளிரவில் சுவேதகங்கையில் நீராடுமாறு கூறினார். சச்சி தேவி அவரது அறிவுறுத்தல்களைப் பின்பற்றினார், ஆனால் அவர் தண்ணீரில் இறங்கியவுடன், சாட்சாத் கங்கா தேவியின் தரிசனத்தைக் கண்டார். எங்கிருந்தோ வந்த ஒரு வலுவான நதி நீரோட்டத்தில் அடித்துச் செல்லப்பட்ட அவர், திடீரென்று ஜெகந்நாதர் கோவிலுக்குள் இருப்பதைக் கண்டார். ஆனால், அவர் தனது புரி நண்பர்கள் மத்தியில் தான் நீராடுவதைப் போலவே உணர்ந்தார். கங்கையையும் அதன் நீரில் மூழ்கியிருந்த அனைவரையும் அவர் பார்த்தது மட்டுமல்லாமல், நீராடும் கூட்டத்தின் மகிழ்ச்சியான ஆரவாரங்களையும் அவரால் கேட்க முடிந்தது.

அவர் மட்டுமின்றி, இந்தக் கூச்சலைக் கேட்டு விழித்துக்கொண்ட கோவில் காவலாளிகள் பகவான் ஜெகந்நாதரின் பூஜாரிகளை அழைத்தனர். அவர்கள் இதையொட்டி மன்னரிடமே தகவல் தெரிவித்தனர். மன்னர் கோவில் கதவுகளைத் திறக்க உத்தரவிட்டார். இறுதியாக கதவுகளைத் திறந்தபோது, அங்கு சச்சி தேவி மட்டும் தனியாக நிற்பதைக் கண்டனர். ஜெகந்நாதரின் பூஜாரிகள் குழப்பமடைந்து முதலில் என்ன செய்வதென்று அறியாது திகைத்தனர். மூர்த்திகளின் விலையுயர்ந்த நகைகளைக் கொள்ளையடிக்கும் நோக்கத்துடன் சச்சி தேவி கோவிலுக்குள் நுழைந்திருப்பார் என்றும், அவரைத் தாங்கள் கையும் களவுமாகப் பிடித்துவிட்டோம் என்றும் அவர்கள் கருதினர். ஆனால் அவர்களின் சந்தேகங்களால் அவர்கள் ஒரு சிறந்த பக்தருக்கு எதிராகக் குற்றம் இழைத்துவிட்டனர். இதன் விளைவாக, அவர்கள் பல்வேறு நோய்களாலும் துன்பங்களாலும் தாக்கப்பட்டனர் – எந்த அளவிற்கு என்றால் ஜெகந்நாதரின் சேவையே பாதிக்கப்படும் நிலைக்கு ஆளானார்கள்.

இறுதியாக ஜெகந்நாதர் மீண்டும் மன்னருக்குத் தோன்றி உண்மையாக என்ன நடந்தது என்பதைக் கூறினார். சச்சி தேவியின் தூய்மையான பக்தி மனப்பான்மையால் ஈர்க்கப்பட்ட ஜெகந்நாதர், சச்சி தேவியை நேரடியாக தனது சரணாமிர்த நீரோட்டத்தில் நீராட்டுவதற்காகத் தன் பாதங்களிலிருந்தே கங்கையைப் பாயச் செய்திருந்தார். மன்னரும் பகவானின் பிற சேவகர்களும் சச்சி தேவியிடம் மன்னிப்பு கேட்டு அவரிடம் தீட்சை பெற்றால் மட்டுமே தங்களது குற்றங்களிலிருந்து விடுபட முடியும் என்று அவர் கூறினார்.

மன்னர் முகுந்த தேவன் தனது பரிவாரங்கள், கோவில் காவலாளிகள் மற்றும் சேவகர்களுடன் சச்சி தேவியிடம் சென்றார். அவர்கள் அவருக்கு சாஷ்டாங்கமாக நமஸ்கரித்து, அவரிடம் மன்னிப்பு வேண்டினர். மன்னரும், பூஜாரிகள் போன்ற அனைவரும் அவரிடம் தீட்சை கேட்டாலும், ஜெகந்நாதரின் கட்டளைக்குக் கீழ்ப்படிந்து மன்னருக்கு மட்டுமே அவர் மந்திர தீட்சை அளித்தார். குரு தட்சணையாக ஒரு பெரிய அளவிலான நிலத்தை வழங்க மன்னர் விரும்பினார், ஆனால் சச்சி தேவி அதனை மறுத்துவிட்டார். தொண்டு செய்ய தனக்கு ஒரு வாய்ப்பளிக்குமாறு மன்னர் தொடர்ந்து கெஞ்சியபோது, வைஷ்ணவர்களின் சேவைக்காக தினமும் நண்பகலில் இரண்டு பாத்திரங்கள் மகாபிரசாத சாதம், ஒரு பாத்திரம் காய்கறிகள், ஒரு துணி மற்றும் 160 பைசா ஆகியவற்றை அவர் அனுப்பலாம் என்று சச்சி தேவி இறுதியில் கூறினார். அன்றிலிருந்து சச்சி தேவி கங்காமாதா என்றும், சர்வபௌம பட்டாச்சாரியாரின் வீடு கங்காமாதா மடம் என்றும் அறியப்பட்டது. இன்று வரை ஜெகந்நாதர் கோவிலில் நண்பகல் நைவேத்தியத்திற்குப் பிறகு, இதே பொருட்கள் கங்காமாதா மடத்திற்கு அனுப்பப்படுகின்றன.

தனஞ்சயபுரத்தைச் சேர்ந்த மஹிரத சர்மா என்ற ஸ்மார்த்த பிராமணர் ஒருவரும் கங்காமாதா கோஸ்வாமினியிடம் தீட்சை பெற்று ஆசீர்வதிக்கப்பட்டவர்களில் மற்றொருவர் ஆவார்.

ரசிக ராயர்

ராஜஸ்தானில் உள்ள ஜெய்ப்பூரில் வசித்து வந்த சந்திர சர்மா என்ற பிராமணரின் வீட்டில் ரசிக ராயர் என்ற கிருஷ்ணரின் மூர்த்தி இருந்தது. இந்த மூர்த்திக்குச் செய்த சேவைகளில் ஏற்பட்ட ‘சேவாபராதம்’ (தொண்டில் செய்த குற்றங்கள்) காரணமாக, இந்த பிராமணரின் குடும்ப வம்சத்தைத் தொடர அவருக்கு வாரிசுகள் இல்லை. ஜெகந்நாதர் அவரது கனவில் தோன்றி, அவர் தனது குற்றங்களின் விளைவுகளிலிருந்து விடுபட விரும்பினால், மூர்த்தியைப் புரிக்குக் கொண்டுவந்து கங்காமாதாவிடம் ஒப்படைக்குமாறு கூறினார். பிராமணரும் அவ்வாறே செய்து, ரசிக ராயரின் சேவையை அவளிடம் வழங்க கங்காமாதாவின் கதவு தட்டினார். அத்தகைய தெய்வத்திற்கு உரிய ராஜ சேவையை வழங்குவது தனக்குச் சாத்தியமில்லை என்பதால், முதலில் அவர் அதை ஏற்றுக்கொள்ளத் தயாராக இல்லை. இறுதியாக, அந்த பிராமணர் மூர்த்தியை துளசிச் செடிகளுக்கு இடையே மறைத்து வைத்துவிட்டுச் சென்றுவிட்டார். ரசிக ராயர் கங்காமாதாவின் கனவில் தோன்றி, அவர் தன்னை ஏற்றுக்கொண்டு தமக்கு சேவை செய்ய வேண்டுமெனத் தான் விரும்புவதாகக் கூறினார். இவ்வாறு கட்டளையிடப்பட்டதையடுத்து, கங்காமாதா மகிழ்ச்சியுடன் மூர்த்தியை உள்ளே எடுத்துக்கொண்டு அவர் நினைவாக ஒரு திருவிழாவை ஏற்பாடு செய்தார்.

தற்போது கங்காமாதா மடத்தில் ஐந்து ஜோடி மூர்த்திகள் உள்ளன:

• ஸ்ரீ ஸ்ரீ ராதா ரசிக ராயர்
• ஸ்ரீ ஸ்ரீ ராதா ஷ்யாமசுந்தரர்
• ஸ்ரீ ஸ்ரீ ராதா மதனமோகனர்
• ஸ்ரீ ஸ்ரீ ராதாவினோதர்
• ஸ்ரீ ஸ்ரீ ராதாரமணர்.

இவை தவிர, சர்வபௌம பட்டாச்சாரியாரின் தாமோதர சாளக்கிராம மூர்த்தி, நடனமாடும் கௌராங்கர் மூர்த்தி மற்றும் ஒரு கோபாலர் மூர்த்தியும் அங்குள்ள பலிபீடத்தில் உள்ளன.

மடத்தின் தகவல்படி, கங்காமாதா கி.பி. 1601 ஆம் ஆண்டு ஜ்யேஷ்ட (ஆனி) மாத சுக்ல தசமியில் பிறந்தார் மற்றும் கி.பி. 1721 ஆம் ஆண்டில் பகவானின் நித்திய லீலைகளில் ஐக்கியமானார். ஜெகந்நாத புரியில் உள்ள ஹவேலி மடம் மற்றும் கோபால் மடம், மற்றும் கட்டக் மாவட்டத்தில் உள்ள டாங்கி கிராமத்தில் உள்ள கோபால் மடம் ஆகியவை அவரது மடத்தின் கிளைகளாகும்.

கிருஷ்ணரின் பக்தர்கள் எந்த இனத்திலும், எந்த சாதியிலும், அல்லது எந்தப் பாலினத்திலும் பிறந்திருக்கலாம். அப்படியிருந்தும் அவர்கள் மனிதர்களில் சிறந்தவர்களாகவும் அனைவராலும் வழிபடத்தக்கவர்களாகவும் கருதப்படுகிறார்கள். பகவானுக்குத் தூய பக்தித் தொண்டு செய்வதில் உச்சகட்ட சாதனையை அடைந்த பெண்களின் பல எடுத்துக்காட்டுகள் உள்ளன, உதாரணமாக பக்தி நெறிமுறைகளால் ஈர்க்கப்பட்டு, குறைந்த ஆன்மீக முன்னேற்றம் கொண்ட தங்களின் கணவர்களின் கட்டளைகளைப் புறக்கணித்து கிருஷ்ணருக்கு சேவை செய்த வேதப் பிராமணர்களின் மனைவியரைக் கூறலாம். கலியுகத்திலும், ஹரிதாச தாக்கூரின் ஆசீர்வாதத்தின் விளைவாக, ஒரு விபச்சாரி புகழ்பெற்ற வைஷ்ணவியாக மாறினார், மேலும் பல சிறந்த பக்தர்கள் அவரது புனிதமான தொடர்பைப் பெறுவதற்காக அவரைத் தரிசிக்கச் சென்றனர்.

[ஸ்ரீல பக்தி பல்லப் தீர்த்த மகாராஜ் எழுதிய “ஸ்ரீ சைதன்யர்: அவரது வாழ்க்கை மற்றும் சகாக்கள்” (Sri Chaitanya: His Life & Associates) என்ற புத்தகத்திலிருந்து எடுக்கப்பட்டது]