ஸ்ரீ ராமச்சந்திர விஜயோற்சவம் (தசரா / விஜயதசமி)

Sri Ramachandra Vijayotsavam (also known as Dussehra or Vijayadashami)

ஸ்ரீ வால்மீகி ராமாயணம், யுத்த காண்டத்தின் மீதான
திரு. பூர்ணபிரக்ஞ பிரபுவின் சுருக்க நூலிலிருந்து:

ஸ்ரீராமர் பின்னர் கட்டளையிட்டார், “மாதலி, ராவணன் இருக்கும் இடத்திற்கு விரைவாகத் தேரைச் செலுத்துங்கள்; அதே சமயம் மிகவும் எச்சரிக்கையாகவும் இருங்கள்.”

பின்னர், இந்திரனின் சாரதியிடம் பேசுகிறோம் என்பதை நினைவுகூர்ந்த ஸ்ரீராமர் சற்று சங்கடமடைந்து மன்னிப்புக் கோரினார், “நான் உங்கள் எஜமானனைப் போல உங்களுக்குக் கட்டளையிட்டதற்கு மிகவும் வருந்துகிறேன். ராவணனைக் கொல்வதில் நான் கொண்டுள்ள தீவிர ஆவலினாலேயே அவ்வாறு கூறினேன்; எனவே எனது இந்தத் தவறைத் தயவுசெய்து மன்னியுங்கள்.”

ஸ்ரீராமரின் அற்புதமான பணிவைக் கண்டு மாதலி பெரிதும் நெகிழ்ந்து போனார். அவர் இந்திரனின் தேரை ராவணனின் அருகாமையில் திறம்படச் செலுத்தியபோது, ஸ்ரீராமரும் அவரது எதிரியான ராவணனும் ஒருவரையொருவர் அம்புகளால் தாக்கத் தொடங்கினர். விரைவில் போர் மிகத் தீவிரமடைந்தது. ராவணனின் தேரின் மீது மேகங்கள் இரத்த மழையைப் பொழிந்தன; பிணந்தின்னிக் கழுகுக் கூட்டம் ஒன்று அவனைப் பின்தொடர்ந்தது. அருகில் ஒரு பெரும் விண்கல் விழுந்தது; இதனால் அரக்கர் குலத்தினர் அனைவரும் மிகுந்த மனச்சோர்வு அடைந்தனர்; தான் விரைவில் இறப்பது உறுதி என்பதை ராவணனும் உணர்ந்தான்.

மறுபுறம், ஸ்ரீராமருக்கு நற்சகுனங்கள் தோன்றின; அதனால் வெற்றி விரைவில் தமக்கே கிட்டும் என்று அவர் உறுதி கொண்டார். அதைத் தொடர்ந்து நடைபெற்ற இருவர் போரில், ஸ்ரீராமரும் ராவணனும் தங்களின் முழு பராக்கிரமத்தையும் படிப்படியாக வெளிப்படுத்தினர். அந்தப் போர் உக்கிரம் அடைந்ததால், இரு படைகளும் வியப்பில் உறைந்து போயின. வீரர்கள் அனைவரும் ஓவியங்களைப் போல அசைவற்று நின்றனர்; அந்தப் போரைப் பார்ப்பதிலேயே அவர்கள் ஆழ்ந்துபோயிருந்ததால், ஒருவரையொருவர் தாக்க வேண்டும் என்ற எண்ணமே அவர்களுக்குத் தோன்றவில்லை.

ராவணன் இந்திரனின் கொடியை வீழ்த்த முயன்றபோது, ஸ்ரீராமர் தமது அம்புகளால் அவனது அம்புகளைத் தடுத்து முறியடித்தார். பின்னர், ராவணனின் ஒவ்வொரு தாக்குதலுக்கும் தக்க பதிலடி கொடுக்க உறுதிபூண்ட ஸ்ரீராமர், அரக்கர் அரசனின் கொடியை வீழ்த்தினார். பின்னர் ராவணன் இந்திரனின் குதிரைகளை அம்புகளால் துளைத்தான்; ஆனால் அந்த தேவலோகக் குதிரைகள் சிறிதும் நிலைகுலையாமல் நிற்கவே, அவன் கோபமும் விரக்தியும் அடைந்தான்.

இறுதியாக, ராவணன் தனது அசுர மாயா சக்தியைப் பயன்படுத்தி கதாயுதங்கள், பெரிய சக்கரங்கள், மரங்கள் மற்றும் மலைச் சிகரங்களை வீசியெறிந்தான். அவை தம் தேரை அடைவதற்கு முன்பாகவே ஸ்ரீராமச்சந்திரர் அவற்றை முறியடித்தார்; அதனால் அவை வானரப் படையின் மீது விழுந்தன. ஸ்ரீராமரும் ராவணனும் ஒருவரையொருவர் நோக்கி ஆயிரக்கணக்கான ஆயுதங்களைத் தொடர்ந்து ஏவினர்; அவை அந்தரத்திலேயே ஒன்றோடொன்று மோதி போர்க்களத்தில் விழுந்தன. இவ்வாறு சுமார் ஒரு மணி நேரம் போர் நீடித்தது. அனைத்து உயிரினங்களும் வியப்பில் ஆழ்ந்து பார்த்துக் கொண்டிருக்க, ஸ்ரீராமர் ராவணனின் ஒவ்வொரு தாக்குதலுக்கும் சமமாகப் பதிலடி கொடுத்தார்.

இரு தேரோட்டிகளும் பெரும் திறமையை வெளிப்படுத்தினர். ஆனால் தேர்கள் நேருக்கு நேர் வந்தபோது, ஸ்ரீராமர் நான்கு அம்புகளால் ராவணனின் நான்கு குதிரைகளைத் தாக்கி, அவற்றைத் திசைதிருப்பச் செய்தார். இதனால் ராவணனின் கோபம் மேலும் கொழுந்துவிட்டு எரிந்தது; அவன் ஸ்ரீராமரின் மீது தொடர்ச்சியாக அம்புகளை எய்தான். ஸ்ரீராமர் சிறிதும் கலங்காமல் உறுதியுடன் இருந்தார். அதன்பின், பல்வேறு வகையான அஸ்திரங்களின் பரிமாற்றம் மிகக் கடுமையாக இருந்ததால், போர் வரலாற்றிலேயே ஈடுஇணையற்ற ஒன்றாக அது அமைந்தது.

சில சமயங்களில் ராவணன் தனது பத்துத் தலைகளுடன் போரிட்டான், வேறு சில சமயங்களில் ஒரு தலை கொண்ட தனது இயல்பான உருவத்தில் போரிட்டான். ஒரு தருணத்தில், ஸ்ரீராமர் தமது அம்பினால் ராவணனின் ஒரு தலையைத் துண்டித்தார். ஆனால் அந்தத் தலை தரையில் விழுந்ததும், அதிசயமாக அதே இடத்தில் மற்றொரு புதிய தலை முளைத்தது. ஸ்ரீராமர் அந்தத் தலையையும் துண்டித்தார்; ஆனால் மீண்டும் உடனே மற்றொரு தலை தோன்றியது. இவ்வாறு ஸ்ரீராமர் ராவணனின் தலைகளை மீண்டும் மீண்டும் துண்டித்துக் கொண்டே இருந்தார்; முடிவில் போர்க்களத்தில் மொத்தம் நூறு தலைகள் விழுந்து கிடந்தன.

பழைய தலைக்குப் பதிலாக ஒவ்வொரு முறையும் ஒரு புதிய தலை தோன்றியதைக் கண்ட ஸ்ரீராமர் வியப்படைந்து யோசிக்கத் தொடங்கினார்: “இந்த அம்புகளால்தான் நான் முன்னர் மாரீசன், கரன் மற்றும் விராதனைக் கொன்றேன். ஏழு மராமரங்களைத் துளைத்தேன்; வெல்ல முடியாத வாலியையும் வதம் செய்தேன். இந்த அம்புகள் பெரும் மலைகளைப் பணியவைத்தன; ஆழம் காண முடியாத பெருங்கடலையும் கலங்கடித்தன. அப்படியிருக்க, இப்போது ராவணனுக்கு எதிராக மட்டும் இவை எவ்வாறு பயனற்றுப் போகின்றன?”

இருவருக்கும் இடையேயான போர் ஆக்ரோஷமாகத் தொடர்ந்தது. இருவருமே எதிரியைக் கொல்ல வேண்டும் என்ற தீராத வேட்கையில் மூழ்கியிருந்தனர். சொல்லப்போனால், எவ்வித இடைவேளையுமின்றி பல பகல்களும் இரவுகளும் போரிலேயே கழிந்தன.

இறுதியாக, ஸ்ரீராமர் எதிர்பார்த்த வெற்றியைப் பெறாததைக் கண்ட மாதலி, “தாங்கள் ஏன் தற்காப்புப் போரை மட்டுமே புரிந்து கொண்டிருக்கிறீர்கள்? என் இறைவா, தங்களின் எல்லையற்ற சக்திகளைத் தாங்கள் அறியவில்லையா? அரக்கர்களின் அரசனுக்கு அழியும் காலம் வந்துவிட்டது. தாங்கள் ஏன் தெய்வீக பிரம்மாஸ்திரத்தைப் பிரயோகிக்கக் கூடாது?” என்று வினவினார். இவ்வாறு அந்த ஒப்பற்ற அஸ்திரத்தை நினைவுபடுத்தியதும், தண்டகாரண்யத்தில் அகஸ்திய முனிவரைச் சந்தித்தபோது அவர் தமக்கு அளித்த அம்பை ஸ்ரீராமர் கையில் எடுத்தார். அந்த அம்பு பிரம்மதேவரால் இந்திரனின் பயன்பாட்டிற்காக உருவாக்கப்பட்டு, பின்னர் அகஸ்தியருக்கு வழங்கப்பட்டதாகும். அந்த அற்புதமான அம்பின் இறக்கைகளைக் கருடனும், அதன் கூர்மையான முனையை அக்னி தேவன் மற்றும் சூரிய பகவானின் கூட்டுச் சக்தியும் அமைத்திருந்தன. மேரு மலையும் மந்தர மலையும் அதன் கனத்திற்குரிய பாரத்தை அளித்திருந்தன; அதன் தண்டு ஆகாயத்தின் நுட்பமான மூலக்கூறுகளால் செய்யப்பட்டிருந்தது.

அந்த பிரம்மாஸ்திரம் சர்வ வல்லமையும், எக்காலத்தும் குறிதவறாத தன்மையும் கொண்டதாக இருந்தது; அதன் கண்கூசும் பேரொளி சூரியனின் பிரகாசத்திற்கே சவால் விடுப்பதாக விளங்கியது. உரிய மந்திரங்களால் பிரம்மாஸ்திரத்தை ஆவாஹனம் செய்தபின், ஸ்ரீராமர் அதைத் தமது வில்லின் நாணில் பூட்டினார். சுடர்விட்டு எரியும் அந்த அம்பை வானரங்கள் கண்டபோது அவர்களின் உள்ளங்கள் மகிழ்ச்சியால் நிரம்பின; அதே வேளையில் அசுரர்கள் அனைவரின் இதயங்களின் ஆழத்திலும் கொடிய அச்சம் ஊடுருவியது.

ஸ்ரீராமர் வில்நாணைத் தமது காது வரை இழுத்தபோது, பூமி அதிர்ந்தது; விண்ணுலகமும் நிலைதடுமாறியது போலத் தோன்றியது. ஸ்ரீராமர் பிரம்மாஸ்திரத்தை விடுத்தபோது, அது எமதர்மனைப் போலக் காற்றைக் கிழித்துக் கொண்டு பாய்ந்து சென்று, கொடிய ராவணனின் மார்பைத் தாக்கியது. அரக்கர் அரசனின் இதயத்தை ஊடுருவிப் பிளந்த அந்த ஒளிமயமான அம்பு, அவனது பாவமிக்க உயிரைக் கவர்ந்துகொண்டு பூமியின் ஆழத்திற்குள் புகுந்தது. பின்னர் அந்தப் பிரமிக்கத்தக்க பிரம்மாஸ்திரம் மீண்டு வந்து ஸ்ரீராமரின் அம்பறாத்தூணியில் புகுந்தது; ராவணனின் கையிலிருந்த வில் நழுவி விழ, அவன் தனது தேரிலிருந்து உயிரற்று வீழ்ந்தான்.

வானர வீரர்கள் எல்லையற்ற ஆன்மீகப் பரவசத்துடன் ஸ்ரீராமரின் வெற்றியை முழங்கிக்கொண்டே, சிதறியோடிய அரக்கர் படையைத் தாக்கினர். வானத்திலிருந்து தேவர்கள் “சாது! சாது!” (“நன்று! அற்புதம்!”) என்று ஆர்ப்பரித்து, ஸ்ரீராமரின் தேரின் மீது மலர்மாரி பொழிந்து மூடினர்; தேவ துந்துபிகளை முழங்கினர்.

இறுதியாக ராவணன் மாண்டதால், தேவர்களும் மகரிஷிகளும் நீண்ட காலமாகத் தங்களுக்குக் கிடைக்காத பெரும் நிம்மதியையும் மன அமைதியையும் பெற்றனர். குளிர்ந்த, மென்மையான நறுமணக் காற்று வீசத் தொடங்கியது; சூரியன் தனது கதிர்களை மிக அமைதியாகப் பரப்பியது; அனைத்து திசைகளிலும் மகிழ்ச்சி நிலவியது. சுக்ரீவன், அங்கதன், விபீஷணன் மற்றும் லட்சுமணன் ஆகியோர் முதலில் வந்து ஸ்ரீராமருக்குத் தங்கள் வணக்கங்களைச் செலுத்தினர். ஆனால், தனது அண்ணன் தரையில் பிணமாகக் கிடப்பதைக் கண்ட விபீஷணன், தாங்க முடியாத துயரத்தால் கதறி அழுதான். இதற்கிடையில், ராவணனின் மரணச் செய்தி அரண்மனையின் அந்தப்புரமெங்கும் பரவியது. தலைவிரி கோலமாகவும், ஆடைகளும் ஆபரணங்களும் கலைந்த நிலையிலும் ராவணனின் மனைவியர் நகரத்தை விட்டு வெளியேறி போர்க்களத்திற்கு வந்தனர். தாங்க முடியாத சோகத்தால் கதறி அழுதபடி, சில பெண்கள் பைத்தியம் பிடித்தவர்களைப் போலப் புழுதியில் புரண்டனர்; மற்றவர்கள் ராவணனின் உடலின் பல்வேறு பகுதிகளைக் கட்டியணைத்துக் கொண்டனர்.

“என் இறைவா! என் கணவரே!” என்று கதறியபடி ஒரு பெண்மணி ராவணனின் கழுத்தைக் கட்டிக்கொண்டார்; மற்றவர்கள் அவனது பாதங்களைப் பற்றிக்கொண்டனர், அவனது காயம்பட்ட மார்பைத் தடவினர், விரக்தியில் கைகளை உயர்த்தினர் அல்லது துக்கத்தைத் தாங்க முடியாமல் மயங்கி விழுந்தனர். ஓலமிட்டுக் கதறிய அந்த அழுகைக்கிடையே, இந்த ஒப்பாரி வார்த்தைகள் கேட்டன: “அன்புக் கணவரே, எங்களின் நல்ல ஆலோசனையையும், விபீஷணன் கூறிய நல்வார்த்தைகளையும் புறக்கணித்ததன் மூலம் நீங்களே உங்கள் அழிவைத் தேடிக்கொண்டீர்கள். இப்போது நீங்கள் இறந்துவிட்டதால் எங்கள் வாழ்வும் முடிந்துவிட்டது; ஏனெனில் கணவனைத் தவிர மனைவிக்கு வேறு எந்தப் புகலிடமும் இல்லை. உங்களைப் போன்ற கொடூரமான, கல்நெஞ்சம் கொண்ட ஒருவருக்கு இது தவிர்க்க முடியாத முடிவுதான். சீதையை அவரது விருப்பத்திற்கு மாறாகக் கடத்திவந்து பலவந்தமாகச் சிறைவைக்க உங்களைத் தவிர வேறு யாருக்குத்தான் துணிவு வரும்?”

ராவணனின் பட்டத்து அரசியான மண்டோதரி இவ்வாறு புலம்பினாள்: “என் அன்புக் கணவரே, நீங்கள் இத்தனை வலிமை வாய்ந்தவராக இருந்தும், ஸ்ரீராமரின் முன்னே நிற்க முடியாமல் போனதே! நீங்கள் அடைந்த பராக்கிரமத்தினால் அளவு கடந்த கர்வம் கொண்டு, பூமிக்குப் பெரும் சுமையாக மாறினீர்கள். பூமியின் அந்தப் பாரத்தைத் தணிப்பதற்காகவே மகாவிஷ்ணுவே ஸ்ரீராமராக இப்பூமியில் அவதரித்துள்ளார் என்பதை உங்கள் அறியாமையினால் உங்களால் புரிந்து கொள்ள முடியாமல் போயிற்று.”

“ஓ ராவணா, சீதையின் மீதான உனது பாவமிக்க மோகமே அத்தனை அரக்கர்களின் அழிவிற்கும் காரணமாக அமைந்தது. நீ எப்போதும் ஒரு மாவீரனைப் போல வேடமிட்டுத் திரிந்தாய்; ஆனால் சீதையை வஞ்சகமாகக் கடத்தியபோதே நீ ஒரு கோழை என்பது நிரூபணமாகிவிட்டது. இருப்பினும், உனது இழிவான குணத்தையும் மீறி, நீ இல்லாத இந்த உலகில் நான் எவ்வாறு உயிர் வாழ்வேன் என்று எனக்குத் தெரியவில்லை.” இறுதியாக, மண்டோதரி ராவணனின் மார்பின் மீது தலையை வைத்து மயங்கி விழுந்தாள். அவளது சக்களத்திகள் அவளைத் தூக்கித் தெளிவுபடுத்தினர். இந்நேரத்தில் ஸ்ரீராமர் விபீஷணனுக்குக் கட்டளையிட்டார்: “இனியும் தாமதிக்காமல் உன் அண்ணனுக்கான இறுதிச் சடங்குகளை நீ தொடங்க வேண்டும். ராவணனின் உடல் தகனம் செய்யப்பட்ட பிறகே அவனது மனைவியரைத் தேற்ற முடியும்.”

விபீஷணன் பதிலளித்தான், “பிறன் மனைவியைக் கடத்தியவனும், இரக்கமற்றவனும், கொடுங்கோலனும், அதர்மத்தின் வழியில் சென்றவனுமான ஒருவனுக்கு நான் இறுதிச் சடங்குகளைச் செய்ய விரும்பவில்லை. ராவணன் எனது மூத்த சகோதரன் என்பதால் அவனை மதிப்பதே எனது கடமைதான். ஆனால் மற்றொருபுறம், அவனது செயல்கள் ஒரு பகைவனைப் போல இருந்ததால், அவன் எனது மரியாதைக்குரியவன் அல்ல என்று கருதுகிறேன்.”

ஸ்ரீராமர் கூறினார்: “விபீஷணா, தர்மத்தின் வழியை நிலைநிறுத்துவதால் உன் வார்த்தைகளை நான் ஆமோதிக்கிறேன். இருப்பினும், நீ உன் அண்ணனின் உடலைத் தகனம் செய்ய வேண்டும் என்று நான் விரும்புகிறேன். எத்தனையோ தவறுகள் செய்திருந்தாலும், ராவணன் ஒரு சிறந்த வீரன். மேலும், உடலின் மரணத்தோடு அனைத்துப் பகைகளும் முடிவுக்கு வந்துவிடுகின்றன என்பதுதான் உண்மை (மரணாந்தானி வைராணி).” விபீஷணன் ராவணனின் இறுதிச் சடங்குகளுக்கான ஏற்பாடுகளைச் செய்ய நகரத்திற்குள் சென்றான். தனது தாய்வழிப் பாட்டனாரான மால்யவானை அழைத்து வந்தபின், விபீஷணன் ராவணனின் உடலை ஈமப்படுக்கையில் கிடத்தி, விறகுகளைச் சுமந்து வந்த மற்ற அரக்கர்களுடன் புறப்பட்டான். தெற்கு நோக்கிச் சென்று, ஒரு புனிதமான இடத்தை அடைந்து, வேத முறைப்படி ராவணனின் உடலைத் தகனம் செய்தனர். அதன்பின், ராவணனின் மனைவியர் தேற்றப்பட்டு, அனைவரும் இலங்கைக்குத் திரும்பினர்.

தமது தெய்வீகக் கோபத்தைத் தணித்துக் கொண்ட ஸ்ரீராமர், சாந்தமான தோற்றத்தைக் கொண்டு, தமது வில், அம்பு மற்றும் கவசங்களை ஒதுக்கி வைத்தார். வானில் இருந்த தேவர்கள் தங்கள் உலகங்களுக்குப் புறப்பட்டனர்; செல்லும்போது மிகுந்த மனத்திருப்தியுடன் ஸ்ரீராமரின் புகழைப் பாடிச் சென்றனர். ஸ்ரீராமரிடமிருந்து தகுந்த மரியாதையையும் விடைபெறும் அனுமதியையும் பெற்ற பின்னர், மாதலி இந்திரனின் தேரில் ஏறி வானுலகத்திற்குத் திரும்பினார்.

தங்களின் பாசறைக்குத் திரும்பியதும், விபீஷணனுக்கு முடிசூட்டு விழாவை நடத்துமாறு லட்சுமணனுக்கு ஸ்ரீராமர் கட்டளையிட்டார். லட்சுமணன் வானரத் தலைவர்களிடம் பொற்கலசங்களைக் கொடுத்து, நான்கு கடல்களிலிருந்தும் உடனடியாக நீர் கொண்டு வருமாறு பணித்தார். விரைவில், வேத நெறிமுறைகளின்படி லட்சுமணன் முடிசூட்டு விழாவை நிறைவேற்றினார்; இலங்கை மக்கள் அனைவரும் மங்களகரமான காணிக்கைகளுடன் வேள்விச் சாலைக்கு வந்தனர். அந்தப் பரிசுகளைப் பெற்றுக்கொண்ட விபீஷணன், அவற்றை ஸ்ரீராமரிடம் சமர்ப்பித்தான்.

அருகில் கைகூப்பி நின்ற அனுமனிடம் ஸ்ரீராமர் கூறினார்: “தயவுசெய்து அசோகவனத்திற்குச் சென்று சீதை எவ்வாறு இருக்கிறார் என்பதை அறிந்து வா; நான் ராவணனைக் கொன்றுவிட்ட செய்தியையும் அவரிடம் தெரிவி. அதைச் செய்த பிறகு, அவர் கூறும் செய்தியோடு இங்கு திரும்பி வா.” மன்னன் விபீஷணனிடம் அனுமதி பெற்றபின், அனுமன் அசோகவனத்திற்குச் சென்றார். அங்கே, விகாரமான அரக்கிகளால் சூழப்பட்டு, துயரத்தில் மூழ்கியிருந்த சீதாதேவியைக் கண்டார்.

சீதையின் முன் பணிவுடன் நின்ற அனுமன் கூறினார்: “தங்களின் கணவர் தங்களுக்கு இந்தச் செய்தியைத் தெரிவிக்குமாறு என்னை அனுப்பியுள்ளார்: ‘தூக்கமில்லாத பல மாதங்களுக்குப் பிறகு, உங்களை மீட்பேன் என்ற எனது சபதத்தை இறுதியாக நான் நிறைவேற்றிவிட்டேன். உங்களை வதைத்த அரக்கர்களின் அரசன் மாண்டுவிட்டான்; எனவே நீங்கள் உங்களின் அனைத்துக் கவலைகளையும் விட்டுவிடலாம்.’ ” இதைக் கேட்டதும் சீதாதேவி எல்லையற்ற மகிழ்ச்சி அடைந்து, சில வினாடிகள் பேச முடியாமல் மௌனமானார். தாங்கள் ஏன் அமைதியாக இருக்கிறீர்கள் என்று அனுமன் கேட்டபோது, சீதை கூறினார்: “மிதமிஞ்சிய மகிழ்ச்சியினால் என்னால் பேசவே முடியவில்லை. அனுமா, நீ எனக்குக் கூறிய இந்த நற்செய்தி, எவ்வளவோ பொன் மற்றும் நவரத்தினங்களை விடவும் அளவிட முடியாத மதிப்பு வாய்ந்தது.”

அனுமன் கைகூப்பியபடி, “தாங்கள் விரும்பினால், இத்தனை காலமாக தங்களை வதைத்துத் துன்புறுத்திய இந்த விகாரமான அரக்கிகள் அனைவரையும் நான் கொன்று விடுகிறேன். சொல்லப்போனால், தாங்கள் அனுபவித்த துன்பங்களுக்குப் பழிவாங்குவதில் நான் பெரும் மகிழ்ச்சி அடைவேன். தங்களின் அனுமதிக்காக மட்டுமே நான் காத்திருக்கிறேன்” என்று வேண்டினார்.

இயற்கையிலேயே எளியவர்களிடம் மிகுந்த கருணை கொண்ட சீதாதேவி பதிலளித்தார்: “இவர்கள் மன்னனின் கட்டளையை நிறைவேற்ற வேண்டிய கட்டாயத்திலிருந்த வெறும் அறியாமைமிக்க பணிப்பெண்கள் மட்டுமே. நான் அனுபவித்த துன்பங்கள் யாவும் எனது சொந்த வினைகளின் பயனே ஆகும்; இந்த அரக்கிகள் விதியின் கைகளில் வெறும் கருவிகளாகவே செயல்பட்டனர். அனுமா, கரடி ஒன்று கூறியதாக ஒரு பழமொழியை நீ கேள்விப்பட்டிருப்பாய்: ‘ஒரு சிறந்த மனிதன் தனக்கு இழைக்கப்பட்ட குற்றங்களைப் பொருட்படுத்துவதில்லை. சொல்லப்போனால், எந்தச் சூழ்நிலையிலும் தீமைக்குத் தீமை செய்ய மாட்டேன் என்பதில் அவன் உறுதியாக இருப்பான்.’ அந்தக் கதை இவ்வாறு செல்கிறது:

ஒரு வேடனைப் புலி ஒன்று துரத்தியது; தப்பியோடிய அவன் ஒரு பெரிய மரத்தின் மீது ஏறினான். அதே மரத்தின் ஒரு கிளையில் ஒரு கரடி அமர்ந்திருந்தது. இதைக் கண்ட புலி, ‘இந்த வேடன் நம் இருவருக்கும் பொதுவான எதிரி. எனவே, நான் இவனை உண்பதற்காக நீ இவனை மரத்திலிருந்து கீழே தள்ளிவிட வேண்டும்’ என்றது. அதற்கு அந்தக் கரடி, ‘இந்த வேடன் எனது இருப்பிடத்தைத் தஞ்சமடைந்துள்ளான்; எனவே அவனுக்குத் தீங்கு விளைவிக்கும் எதையும் நான் செய்ய மாட்டேன். அவ்வாறு செய்வது கொடிய அதர்மமாகும்’ என்று கூறிவிட்டு உறங்கிவிட்டது.

புலி பின்னர் வேடனிடம், ‘நான் அந்தக் கரடியைத் தின்பதற்காக நீ அதை மரத்திலிருந்து கீழே தள்ளினால், உனக்கு எந்தத் தீங்கும் செய்ய மாட்டேன் என்று வாக்குறுதி அளிக்கிறேன்’ என்றது. புலியின் வார்த்தைகளால் மயங்கிய அந்த வேடன், தூங்கிக் கொண்டிருந்த கரடியைக் கீழே தள்ளினான். ஆனால் விழும்போது, அந்தக் கரடி ஒரு கிளையைப் பற்றிக் கொண்டு தன்னைக் காப்பாற்றிக் கொண்டது. அப்போது புலி கரடியிடம், ‘இந்த வேடன் உன்னைக் கொல்ல முயன்றதால், நீயும் பதிலுக்கு இவனை மரத்திலிருந்து கீழே தள்ளிவிட வேண்டும்’ என்றது.

புலி இவ்வாறு மீண்டும் மீண்டும் வேண்டிய போதிலும் கரடி மறுத்துவிட்டது: ‘தனக்குத் தீங்கு இழைத்தவனின் பாவங்களை ஒரு சிறந்த மனிதன் ஒருபோதும் பொருட்படுத்துவதில்லை. மாறாக, நன்னடத்தையே நல்லொழுக்கம் கொண்டவர்களின் ஆபரணம் என்பதை அறிந்து, எந்தச் சூழலிலும் தீமைக்குத் தீமை செய்யக்கூடாது என்ற தனது விரதத்தை அவன் காத்துக் கொள்கிறான்.’ “

புறப்படுவதற்கு முன், ஸ்ரீராமரிடம் தெரிவிப்பதற்கு ஏதேனும் செய்தி உள்ளதா என்று அனுமன் சீதையிடம் கேட்டார். சீதை பதிலளித்தார்: “எனது ஒரே செய்தி இதுதான்—’தமது கலப்பற்ற தூய பக்தர்களிடம் எப்போதும் அளவற்ற அன்பு காட்டும் எனது பிரியமான கணவரைக் காண நான் ஏங்குகிறேன்.’ ” அனுமன் கூறினார்: “இன்றைய தினமே நீங்கள் லட்சுமணனுடன் கூடிய ஸ்ரீராமரைக் காண்பீர்கள் என்பதில் உறுதியாக இருங்கள். தாமதமின்றி நான் ஸ்ரீராமரிடம் திரும்பிச் செல்ல எனக்கு விடை கொடுங்கள் தாயே.”

அனுமன் சென்று சீதையின் செய்தியைத் தெரிவித்தார்; பின்னர் உடனே சென்று சீதையைச் சந்திக்குமாறு ஸ்ரீராமரிடம் வேண்டினார். “அவர் அளவற்ற துன்பங்களை அனுபவித்துவிட்டதால், தங்களைக் காண மிகவும் ஏங்குகிறார்; எனவே தாங்கள் உடனடியாக அசோகவனத்திற்குச் செல்ல வேண்டும்” என்று அனுமன் மன்றாடினார். இந்த வேண்டுகோளைக் கேட்டதும் ஸ்ரீராமரின் கண்களில் கண்ணீர் பெருகியது. பின்னர், பார்வையைத் தணித்தபடி ஸ்ரீராமர் விபீஷணனுக்குக் கட்டளையிட்டார்: “சீதை நீராடி, உத்தம ஆடைகளையும் தேவ ஆபரணங்களையும் அணிந்து அலங்கரித்துக் கொண்டு இங்கு அழைத்து வரப்படட்டும்.” விபீஷணன் அசோகவனத்திற்குச் சென்று, அரக்கப் பெண்கள் மூலமாகத் தனது வருகையைச் சீதைக்குத் தெரிவித்தான். பின்னர் மிக அடக்கத்துடன் சீதையை அணுகி, “ஸ்ரீராமர் தங்களைக் காண விரும்புகிறார். முதலில் தாங்கள் நீராடி, இந்த தேவ ஆடைகளையும் அணிகலன்களையும் அணிந்து கொள்ளுங்கள். பின்னர் நான் கொண்டு வந்துள்ள பல்லக்கில் ஏறி வாருங்கள்; அதுவே ஸ்ரீராமரின் விருப்பமாகும்” என்றான். சீதை பதிலளித்தார்: “நான் உடனடியாக ஸ்ரீராமரைக் காண விரும்புகிறேன். முதலில் நீராட நான் விரும்பவில்லை.”

ஆனால் விபீஷணன், “தங்கள் கணவர் கட்டளையிட்டபடியே தாங்கள் செய்வது நலம்; அதுவே தங்களுக்கு அனைத்து மங்களங்களையும் தரும்” என்று ஆலோசனைக் கூறினான். சீதை நீராடி, அழகிய ஆடைகளை அணிந்தபின், பல்லக்கில் அமரவைக்கப்பட்டுத் தனது கணவரின் முன்னே அழைத்து வரப்பட்டார். விபீஷணன் ஸ்ரீராமரின் முன் வந்தபோது, பெருமான் ஆழ்ந்த சிந்தனையில் மூழ்கியிருப்பவரைப் போலத் தலைகுனிந்து அமர்ந்திருப்பதைக் கண்டான்.

விபீஷணன் சீதையின் வருகையைத் தெரிவித்தார்; அதற்குப் பதிலளித்த ஸ்ரீராமர், அவரை உடனே தமக்கு முன்னால் அழைத்து வருமாறு கூறினார். அன்னை சீதையை ஒருமுறையாவது தரிசித்துவிட வேண்டும் என்ற ஆர்வத்தில் திரளான வானரங்கள் அங்கு கூடின. அன்னை சீதை தனியாக ஸ்ரீராமரை அணுகும் வகையில், விபீஷணனும் அவனது நான்கு உதவியாளர்களும் வானரங்களைப் பின்னுக்குத் தள்ளத் தொடங்கினர். இதனால் அங்கு பெரும் சலசலப்பு ஏற்பட்டது.

தமது விசுவாசமான சேவகர்களிடம் கொண்டிருந்த ஆழ்ந்த அன்பின் காரணமாக, இதைக் கண்ட ஸ்ரீராமர் வருத்தமடைந்து விபீஷணனிடம் கூறினார்: “இந்த வானரங்களைத் துன்புறுத்தாதே. துன்ப காலம், போர், சுயம்வரம், யாகம் அல்லது திருமணம் ஆகிய தருணங்களில் ஒரு கற்புக்கரசி பொதுவெளியில் காணப்படுவதில் எந்தத் தவறும் இல்லை. வானரங்கள் சீதையைப் பார்க்க விரும்பினால் அவர்களை அனுமதியுங்கள்.” பின்னர் ஸ்ரீராமர், “சீதை பல்லக்கிலிருந்து இறங்கி, கால்நடையாகவே என்னை நோக்கி வரட்டும்” என்று கட்டளையிட்டார்.

விபீஷணன் அன்னை சீதையை அழைத்து வந்தபோது, ஸ்ரீராமர் மிகவும் கண்டிப்பான மற்றும் தீவிரமான மனநிலையில் இருப்பதை வானரத் தலைவர்கள் அனைவரும் புரிந்து கொண்டனர். ஸ்ரீராமர் அன்னை சீதையைப் பொது மக்கள் பார்வைக்கு முன்னால் நடக்க வைப்பது மட்டுமல்லாமல், அவரது தோற்றமும் மிகவும் கடுமையாக இருப்பதை அவர்கள் வியப்புடன் கண்டனர். சீதை மிகுந்த நாணத்துடன், தன் உடலைச் சுருக்கிக் கொண்டவரைப் போலப் பணிவாக ஸ்ரீராமரை அணுகினார். தனது அன்புக் கணவரின் அழகிய முகத்தைக் கண்டதும், சீதையின் துயரங்கள் யாவும் நொடியில் மறைந்து, அவரது முகம் முழு நிலவைப் போலப் பிரகாசித்தது.

சீதை மிகுந்த அன்போடும் பாசத்தோடும் தம்மையே உற்று நோக்கிக் கொண்டிருந்த வேளையில், ஸ்ரீராமர் தமது உள்ளத்தில் அடக்கி வைத்திருந்த உணர்ச்சிகளை வெளிப்படுத்தத் தொடங்கினார். தனது இக்ஷ்வாகு குலத்தின் களங்கமற்ற பெருமைக்கு இழுக்கு ஏற்பட்டுவிடுமோ என்ற அச்சத்தால் ஸ்ரீராமரின் இதயம் தவித்தது; அதனால் அவர் சீதையை நோக்கிக் கோபமான குரலில் பின்வருமாறு கூறினார்: “உன்னை மீட்டு, எனது கௌரவத்திற்கு ராவணன் இழைத்த அவமானத்திற்குப் பழிவாங்கும் சபதத்தை நான் நிறைவேற்றிவிட்டேன். ஆனால், அரக்கர்களின் அரசனை அழிப்பதற்கான எனது இந்தப் பெரும் முயற்சி உண்மையில் உனக்காகச் செய்யப்பட்டது அல்ல என்பதை நீ புரிந்து கொள்ள வேண்டும். எனது நற்பெயரையும், இக்ஷ்வாகு வம்சத்தின் புகழையும் நிலைநாட்டுவதற்காகவே நான் இதைச் செய்தேன்.”

“உண்மையைச் சொல்வதென்றால், என் முன்னே நிற்கும் உனது தோற்றம் எனக்குச் சிறிதும் மகிழ்ச்சியளிக்கவில்லை. நீ எங்கு வேண்டுமானாலும் செல்வதற்கு உனக்குச் சுதந்திரம் உண்டு. பிறன் ஒருவனால் தீண்டப்பட்டவளையோ, அல்லது பிறன் ஒருவனின் வீட்டில் வசித்தவளையோ எந்த ஒரு பண்பட்ட மனிதனும் மனைவியாக ஏற்றுக்கொள்ள மாட்டான். ராவணனிடம் இத்தனை காலம் தங்கியிருந்த எந்த ஒரு பெண்ணும் அவனால் அனுபவிக்கப்படாமல் இருந்திருக்க முடியாது என்றே நான் கருதுகிறேன். உன் மீது அவன் அளவற்ற மோகம் கொண்டிருந்தான். அப்படிப்பட்டவன் தன்னை எப்படிக் கட்டுப்படுத்திக் கொண்டு உன்னை பலவந்தப்படுத்தாமல் விட்டிருப்பான்? ராவணனைக் கொன்றதன் மூலம் நான் எனது கௌரவத்தை மீட்டெடுத்துவிட்டேன். ஆனால் இனி உன் மீது எனக்கு எந்தப் பற்றும் இருக்க வேண்டிய அவசியமில்லை. நீ உன் விருப்பப்படி எங்கு வேண்டுமானாலும் செல்லலாம். லட்சுமணன், பரதன் அல்லது நீ விரும்பும் எவர் மீதாவது உன் மனதைச் செலுத்திக்கொள்.” இந்த வார்த்தைகளைக் கேட்ட சீதை வெட்கத்தாலும் வேதனையாலும் தலைகுனிந்தார். இதுவரை ஸ்ரீராமரிடமிருந்து அன்பான வார்த்தைகளை மட்டுமே கேட்டுப் பழகிய அவருக்கு, இந்த வார்த்தைகள் இதயத்தைத் துளைக்கும் கூரிய அம்புகளாகப் பாய்ந்தன; அவர் மனம் உடைந்து விம்மி அழுதார். இத்தனைப் பார்வையாளர்கள் முன்னிலையில் தனது கணவரின் இத்தகைய நிந்தனைகளைத் தாங்குவது சீதைக்கு மிகவும் கடினமாக இருந்தது.

இறுதியாக, கண்களிலிருந்து கண்ணீரைத் துடைத்துக் கொண்டு, தழுதழுத்த குரலில் சீதை பதிலளித்தார்: “என்னைப் பற்றி இவ்வளவு பொறுப்பற்ற முறையில் பேச தங்களுக்கு எவ்வாறு துணிவு வந்தது? உடல், மனம், வாக்கு ஆகிய எதனாலும் ஒரு கணமும் நான் எனது கற்பு நெறியிலிருந்து தவறியதில்லை. எனது நடத்தை களங்கமற்றது; எனவே என்னை ஒரு சாதாரணப் பெண்ணைப் போலக் கருதித் தாங்கள் தீர்ப்பளிக்கக் கூடாது. ஜனக மன்னனின் மகள் என்பதால் நான் ஜானகி என்று அழைக்கப்பட்டாலும், பூமிதேவியின் மடியிலிருந்து அவதரித்த எனது பிறப்பு தெய்வீகமானது.”

“ஸ்ரீராமா, என்னை இவ்வாறு இரக்கமின்றி நிராகரிப்பதாகத் தாங்கள் முன்பே முடிவு செய்திருந்தால், அனுமன் தூதுவனாக இங்கு வந்தபோதே அதை எனக்கு ஏன் தெரிவிக்கவில்லை? என்னை மீண்டும் ஏற்றுக்கொள்ளும் எண்ணம் தங்களுக்கு இல்லை என்பது எனக்குத் தெரிந்திருந்தால், அப்போதே எனது உயிரை மாய்த்துக் கொண்டு, இத்தனை மாத காலத் தாங்க முடியாத துயரங்களைத் தவிர்த்திருப்பேனே! எண்ணற்ற அரக்கர்களும் வானரங்களும் மடிவதற்குக் காரணமான இந்த பயங்கரமான போரையும் தாங்கள் தவிர்த்திருக்கலாமே! தங்கள் நண்பர்களிடமிருந்து இவ்வளவு சேவைகளைப் பெற வேண்டிய அவசியம் என்ன இருந்தது? ஸ்ரீராமா, தாங்கள் ஏன் இவ்வாறு நடந்துகொள்கிறீர்கள்? தங்கள் மீது நான் கொண்டுள்ள தூய பக்திக்கு எந்த மதிப்பும் இல்லையா?”

பின்னர் சீதை லட்சுமணனை நோக்கித் திரும்பி, “லட்சுமணா, நான் பிரவேசிப்பதற்காக ஒரு பெரிய தீயை மூட்டுவாயாக; பொதுவெளியில் கணவனால் கைவிடப்பட்ட ஒரு பெண்ணுக்கு இதைத் தவிர வேறு வழியேதும் இல்லை” என்றார்.

தனது மனக் கொந்தளிப்பைக் கட்டுப்படுத்தியபடி லட்சுமணன் ஸ்ரீராமரைப் பார்த்தார்; தமது மூத்த சகோதரர் சீதையின் வார்த்தைகளை ஆமோதிப்பதைக் கண்ட அவர், தீயை மூட்டச் சென்றார். உண்மையில், ஸ்ரீராமர் மிகவும் கண்டிப்பும் தீவிரமுமான முகபாவனையுடன் காணப்பட்டதால், அவருடன் பேசவோ அல்லது அவரை அமைதிப்படுத்தவோ எவருக்கும் துணிவு வரவில்லை. பின்னர் தீ கொழுந்துவிட்டு எரிந்தபோது, சீதை முதலில் ஸ்ரீராமரை வலம் வந்தார். பின்னர் கைகூப்பியபடி அக்னியின் முன் நின்று, அந்தணர்களுக்கும் தேவர்களுக்கும் தலைவணங்கினார்.

பின்னர் அவர் அக்னி தேவனை நோக்கிப் பின்வருமாறு பிரார்த்தித்தார்: “அக்னி தேவனே, எனது இதயம் ஒருபோதும் ஸ்ரீராமரை விட்டு விலகியதில்லை என்பதால், என்னைக் காத்தருள்வீராக. எண்ணம், சொல், செயல் எதிலும் நான் ஒருபோதும் ஸ்ரீராமருக்குத் துரோகம் செய்யாதபோதும், நான் களங்கப்பட்டவள் என்று அவர் என் மீது பழிசுமத்துகிறார். எனவே, மூவுலகிலும் நடப்பவை அனைத்தையும் அறியும் அக்னி தேவனே, எனது கற்பின் தூய்மைக்கு நீயே சாட்சியாக இருக்குமாறு வேண்டுகிறேன்.”

இவ்வாறு கூறியபின், சீதை அக்னியை வலம் வந்தார். கூடியிருந்த பெருந்திரளான மக்கள் வியப்புடன் பார்த்துக் கொண்டிருக்க, எவ்வித அச்சமுமின்றி அவர் தீப்பிழம்புகளுக்குள் புகுந்தார். கொழுந்துவிட்டு எரியும் நெருப்பின் நடுவே, தங்க ஆபரணங்களை அணிந்திருந்த சீதாதேவி தங்கத்தைப் போன்ற பேரொளியுடன் பிரகாசித்தார். சீதை தீக்குள் இறங்கிய அந்த கணமே, அங்கிருந்த பெண்கள் அனைவரும் பேரச்சத்துடன் அலறினர்; கூடியிருந்த வானரங்கள் மற்றும் அரக்கர்களிடமிருந்து பெரும் கூக்குரலும் வேதனைக் குரலும் எழுந்தன. இந்த ஒலிகளுக்கு நடுவே, ஸ்ரீராமர் ஆழ்ந்த சிந்தனையில் ஆழ்ந்தவராய்க் காணப்பட்டார். அந்த நேரத்தில், தலைமைத் தேவர்கள் அனைவரும் தங்களின் தெய்வீக விமானங்களில் ஏறி விரைவாக அங்கே தோன்றினர். பிரம்மதேவர் மற்றும் சிவபெருமான் தலைமையில் வந்த தேவர்கள், தங்களுக்கு முன்னே நின்ற ஸ்ரீராமரைக் கைகூப்பி வணங்கி, “முழுமுதற் கடவுளான ஸ்ரீராமச்சந்திர பிரபுவே! தங்களின் நித்திய துணைவியான அன்னை சீதையைத் தாங்கள் இவ்வாறு உதாசீனப்படுத்துவதைக் கண்டு நாங்கள் மிகுந்த வேதனை அடைகிறோம். தாங்கள் இந்த அகிலத்தைப் படைத்தவர்; அனைத்துத் தேவர்களுக்கும் தலைவர். தங்களை ஒரு சாதாரண மனிதனைப் போலக் கருதிக்கொண்டு சீதையை நிராகரிப்பதற்குப் பதிலாக, தங்களின் தெய்வீக நிலையைத் தாங்கள் ஏன் உணரக்கூடாது?” என்றனர்.

ஸ்ரீராமர் பதிலளித்தார்: “நான் என்னை தசரத மகாராஜாவின் மகனான ஒரு சாதாரண மனிதனாகவே கருதுகிறேன். ஆனால், இதற்கு மேல் ஏதேனும் கூற வேண்டியதிருந்தால், பிரம்மதேவரே, தாங்கள் அதை வெளிப்படுத்தலாம்.”

அப்போது பிரம்மதேவர் கூறினார்: “அன்புள்ள ஸ்ரீராமா, தங்களின் உண்மையான சொரூபத்தை இப்போது நான் வெளிப்படுத்துகிறேன். தாங்கள் சாட்சாத் நாராயணனே ஆவீர்கள்; விஷ்ணு தத்துவத்தின் அனைத்து வடிவங்களும் தாங்களே. ஆதி முழுமுதற் கடவுளான ஸ்ரீகிருஷ்ணரின் பூரண அம்சமான தாங்கள், அனைத்துக் காரணங்களுக்கும் மூலக் காரணமாக விளங்குகிறீர்கள். பிரபஞ்ச வடிவினராகவும், இந்த அண்ட சராசரங்களின் ஆதாரமாகவும் விளங்குபவர் தாங்களே; தேவர்கள் அனைவரும் தங்களின் அம்சங்களே, அதாவது தங்களின் நித்திய சேவகர்களே. சீதை வேறு யாருமல்ல, முழுமுதற் செல்வத்தின் அதிபதியான ஸ்ரீ மகாலட்சுமியே ஆவாள். ராவணனை வதம் செய்யும் நோக்கத்திற்காகவே நீங்கள் இருவரும் இப்பூமியில் அவதரித்தீர்கள். இப்போது அந்த நோக்கம் நிறைவேறிவிட்டதால், தாங்கள் விரும்பும் காலம் வரை பூமியை ஆட்சி செய்தபின், ஆன்மீக வானுலகில் உள்ள தங்களின் நித்திய இருப்பிடத்திற்குத் திரும்பலாம்.”

பிரம்மதேவர் பேசி முடித்த உடனேயே, அக்னி தேவன் சீதையைத் தனது கரங்களில் ஏந்தியபடி நெருப்பிலிருந்து வெளிப்பட்டார். அக்னி பகவான் சீதையை ஸ்ரீராமரின் முன் கொண்டு வந்து நிறுத்தியபோது, அவரது உடலோ, பிரகாசமான சிவப்பு நிற ஆடையோ, ஆபரணங்களோ அல்லது கூந்தலோ சிறிதும் தீக்காயம்படாமல் அப்படியே இருப்பதைக் கண்டு அனைவரும் வியந்து நின்றனர்.

பின்னர், உலக சாக்ஷிகளில் ஒருவரான அக்னி தேவன் முழங்கினார்: “ஸ்ரீராமா, இதோ உமது அன்பான மனைவி சீதை. இவள் முற்றிலும் பரிசுத்தமானவள்; பாவத்தின் ஒரு சிறு கறையும் அற்றவள். சொல், செயல், எண்ணம் அல்லது ஒரு பார்வையால் கூட சீதை உமக்கு ஒருபோதும் துரோகம் செய்தவள் அல்ல; அப்படியிருக்க செயலைப் பற்றிச் சொல்லவும் வேண்டுமோ! எனவே, அன்புள்ள ஸ்ரீராமா, நீர் எவ்விதத் தயக்கமுமின்றி சீதையை ஏற்றுக்கொண்டு, உமது கடுமையான பேச்சையும் போக்கையும் கைவிட வேண்டும்.”

இந்தச் சாட்சியத்தைக் கேட்டு ஸ்ரீராமர் மிகுந்த மகிழ்ச்சி அடைந்தார்; அவரது கண்களிலிருந்து ஆனந்தக் கண்ணீர் பெருகியோட அவர் பதிலளித்தார்: “அக்னி தேவனே, சீதையின் கற்பின் தூய்மையை உலக மக்களுக்கு உணர்த்துவதற்காகவே அவள் இந்த அக்னிப் பிரவேசத்தைச் செய்வது அவசியமாக இருந்தது. சீதை தீயில் இறங்குவதை நான் தடுத்திருந்தால், அவளது கற்பை நிரூபிக்காமல் அவளை ஏற்றுக்கொண்டதற்காக மக்கள் என்னைக் குறைகூறியிருப்பார்கள். அவளை அனுபவிக்கும் ஆசையின் வசப்பட்டு மட்டுமே நான் அவளைத் திரும்ப ஏற்றுக்கொண்டதாக அவர்கள் கருதியிருப்பார்கள்.”

“உண்மையில், சீதையின் தூய்மையை நான் முழுமையாக அறிவேன்; அவளது கற்பு நெறியின் வலிமையால் அவள் முழுமையாகக் காக்கப்பட்டிருந்ததால், ராவணனால் அவளை ஒருபோதும் களங்கப்படுத்த முடியாது என்பதையும் நான் அறிவேன். சீதையின் கற்பை உலகிற்கு நிரூபிப்பதற்காக மட்டுமே நான் அவளை உதாசீனப்படுத்துவது போல நடித்தேன். உண்மையில், சீதை என்னிடமிருந்து வேறுபட்டவள் அல்ல; அவள் எனது அந்தரங்க சக்தியான ‘ஹ்லாதினி சக்தி’ (ஆனந்தமளிக்கும் சக்தி) ஆவாள். சூரியனிடமிருந்து பிரிக்க முடியாத சூரிய ஒளியைப் போல, நானும் சீதையும் பிரிக்க முடியாதவர்கள்; எனவே நான் சீதையை நிராகரிப்பதற்கு வாய்ப்பே இல்லை.”

சீதையுடன் மீண்டும் இணைந்தபோது ஸ்ரீராமர் எல்லையற்ற ஆன்மீகப் பேரானந்தத்தை உணர்ந்தார்; ஏனெனில் அவரது லீலைகள் யாவும் அவரது அந்தரங்க சக்தியின் வெளிப்பாடுகளாகவும், ஆன்மீக உறவுகளின் ரசங்களை அனுபவிப்பதற்காகவுமே நடத்தப்பட்டன. அப்போது சிவபெருமான் ஸ்ரீராமரை நோக்கி, “அன்பான பெருமானே, இணையற்ற வலிமை வாய்ந்த ராவணனை வதம் செய்ததன் மூலம், பிரளய காலம் வரை மூவுலகிலும் போற்றப்படக்கூடிய ஒரு மகத்தான சாதனையைத் தாங்கள் புரிந்துள்ளீர்கள்” என்றார். பின்னர் வானத்தை நோக்கிச் சுட்டிக்காட்டிய சிவபெருமான், “ஸ்ரீராமா, மேலே பாருங்கள்; தங்களின் தந்தை தேவலோகத் தேரில் அமர்ந்து உங்களுக்காக எப்படிக் காத்திருக்கிறார் என்று பாருங்கள். தங்களின் கருணையால் முக்தியடைந்த அவர், இப்போது இந்திரலோகத்தில் வசிக்கிறார். லட்சுமணனுடன் உடனே சென்று தசரத மகாராஜாவைச் சந்தியுங்கள்; ஏனெனில் அவர் உங்களைக் காண்பதற்காகவே இங்கு வந்துள்ளார்” என்றார்.

ஸ்ரீராமரும் லட்சுமணனும் சென்று தங்கள் தந்தையின் பாதங்களில் பணிந்து வணங்கினர். அளவற்ற மகிழ்ச்சி அடைந்த தசரத மகாராஜா, ஸ்ரீராமரைத் தனது மடியில் இருத்திக்கொண்டு கூறினார்: “விண்ணுலகில் வாழ்வது எனக்கு உண்மையான மகிழ்ச்சியைத் தரவில்லை. ராமா, இப்போது உன்னைக் கண்ட பின்னரே நான் மனமகிழ்ச்சி அடைகிறேன். உன்னைக் காட்டிற்கு அனுப்ப வேண்டும் என்று கைகேயி கூறிய வார்த்தைகள் என் இதயத்தில் ஆறாத வடுவாகவே இருந்துவந்தன. உனது வனவாசக் காலம் முடிவடைந்துவிட்ட இப்போதே நான் சற்று நிம்மதி அடைகிறேன். நீ பரதனுடன் இணைந்து அயோத்திக்குத் திரும்பி, பேரரசராக முடிசூட்டிக் கொள்வதைக் காண நான் பெரிதும் ஆவலுடன் இருக்கிறேன். நீயே முழுமுதற் கடவுளான மகாவிஷ்ணு என்றும், ராவணனை அழிப்பதற்காகவே நீ பூமியில் அவதரித்தாய் என்றும் இப்போது என்னால் புரிந்து கொள்ள முடிகிறது.”

ஸ்ரீராமர் பதிலளித்தார்: “அன்புள்ள தந்தையே, எனது வனவாசம் முடிந்து, எனது அவதார நோக்கமும் நிறைவேறிவிட்டதால் நானும் மிகுந்த நிம்மதி அடைகிறேன். இருப்பினும், தாங்கள் எனக்கு ஒரு வரத்தை அளிக்க வேண்டும் என்று விரும்புகிறேன். என்னை வனத்திற்கு அனுப்பிய தருணத்தில், கைகேயியையும் பரதனையும் துறப்பதாகத் தாங்கள் கூறிய கடுமையான வார்த்தைகளை இப்போது திரும்பப் பெற வேண்டும்.”

தசரத மகாராஜாவும் மனமுவந்து, “அவ்வாறே ஆகட்டும்” என்றார். பின்னர் லட்சுமணனை அன்போடு தழுவி, “அன்பு மகனே, ராமனுக்கு நீ ஆற்றிய தன்னலமற்ற அர்ப்பணிப்புள்ள சேவையின் காரணமாக, நான் உனக்கு எப்போதும் கடமைப்பட்டுள்ளேன். உனது அண்ணன், உலக நன்மைக்காக மனித வடிவில் தோன்றிய சாட்சாத் முழுமுதற் கடவுள் என்பதை நீ அறிந்துகொள். மாபெரும் தேவர்களாலும் வணங்கத்தக்கவர் அவர்; அப்படியிருக்க நம்மைப் பற்றிச் சொல்லவும் வேண்டுமோ!” என்றார்.

பின்னர் தசரத மகாராஜா சீதையிடம் கூறினார்: “சீதா, உன் கற்பைச் சோதித்ததற்காக ராமன் மீது எந்த மனவருத்தமும் கொள்ளாதே. உனது ஒப்பற்ற நற்பண்பும் தியாகமும், உலக வரலாற்றிலேயே மிகவும் புகழ்பெற்ற பெண்ணாக உன்னை என்றும் நிலைநிறுத்தும் என்பதில் நீ உறுதியாக இருக்கலாம்.”

இவ்வாறு கூறிவிட்டு, தசரத மகாராஜா தனது தேவ விமானத்தில் ஏறி விண்ணுலகிற்குச் சென்றார். பின்னர், ஸ்ரீராமர் தமக்கு முன்னே கைகூப்பி நிற்கையில் இந்திரன் கூறினார்: “என் தரிசனம் ஒருபோதும் வீண்போகாது; எனவே தாங்கள் என்னிடமிருந்து ஒரு வரத்தைப் பெற்றுக்கொள்ள வேண்டும் என்று விரும்புகிறேன்.”

இதைக் கேட்டு மகிழ்ச்சியடைந்த ஸ்ரீராமர், “தேவர்களின் அரசனே, எனது சேவையில் உயிர்நீத்த வானர வீரர்கள் அனைவரையும் மீண்டும் உயிர்ப்பித்துத் தருவீராக. மேலும், இந்த மாவீரர்கள் வாழும் பகுதிகளில் உள்ள மரங்கள் அனைத்தும் பருவகாலம் அல்லாத காலங்களிலும் கூட எப்போதும் பழங்கள் நிறைந்தவையாக விளங்க வேண்டும்” என்று வேண்டினார். இந்திரன், “இந்த வரம் எனக்கே கூட மிகவும் கடினமானது என்றாலும், நான் இதை மகிழ்ச்சியுடன் அருள்கிறேன்” என்று பதிலளித்தார்.

உடனடியாக, போரில் மடிந்த வானரங்கள் அனைவரும் தரையிலிருந்து எழுந்திருக்கத் தொடங்கினர்; அவர்களின் காயங்கள் யாவும் முற்றிலும் குணமாகியிருந்ததால், ஆழ்ந்த உறக்கத்திலிருந்து விழித்தெழுந்தது போல அவர்களுக்குத் தோன்றியது. ஆனால், தங்களுக்கு முன்னே ஸ்ரீராமரையும் தேவர்கள் அனைவரையும் கண்ட வானரங்கள், தங்களுக்கு மீண்டும் உயிர் கிடைத்துவிட்டதை உணர்ந்து எல்லையற்ற மகிழ்ச்சி அடைந்தனர். பின்னர் இந்திரனும் மற்ற தேவர்களும் விண்ணுலகிற்குத் திரும்பினர். ஸ்ரீராமரும் வானரங்களும் அன்றைய இரவை அங்கேயே கழித்தனர். மறுநாள் காலையில், விபீஷணன் ஸ்ரீராமரைக் காண வந்தான்; அவனுடன் வந்த பணிப்பெண்கள் பலர் ஸ்ரீராமரின் நீராடலுக்குத் தேவையான அனைத்து மங்களப் பொருட்களையும் சுமந்து வந்தனர்.

ஆனால் ஸ்ரீராமர், “அன்புள்ள விபீஷணா, சுக்ரீவன் முதலான அனைத்து வானரங்களையும் வரவழைத்து, இந்த ராஜபோகங்களை அவர்கள் அனுபவிக்கச் செய்வாயாக. எனக்காகக் கடுமையான தவம் புரிந்துவரும் பரதனை விட்டுப் பிரிந்திருக்கும் வரை, இத்தகைய ஆடம்பரங்கள் என் மனதை ஈர்க்காது. நான் அயோத்திக்கு விரைந்து செல்வதற்கான ஏற்பாட்டை நீ செய்ய வேண்டும் என்பதே எனது ஒரே வேண்டுகோள்; ஏனெனில் கால்நடையாக அங்கு செல்வது மிகவும் கடினமான பயணமாக இருக்கும்” என்று கூறினார்.

விபீஷணன் பதிலளித்தான், “புஷ்பக விமானத்தின் மூலம் தாங்கள் இன்றைய தினமே அயோத்தியைச் சென்றடைய என்னால் உதவ முடியும். ஆனால், தாங்கள் புறப்படுவதற்கு முன், தாங்களும் சீதையும் லட்சுமணனும் வானரப் படையுடன் இன்னும் சிறிது காலம் இங்கே தங்கியிருக்க வேண்டும் என்று கேட்டுக்கொள்கிறேன்; அப்போதுதான் தங்களை அரச மரியாதையுடன் உபசரிக்க முடியும்.” ஸ்ரீராமர் பதிலளித்தார்: “உனது விருந்தோம்பலை நான் மறுக்க முடியாதுதான்; இருப்பினும் பரதனையும், எனது தாயாரையும், சிற்றன்னையரையும் காண வேண்டும் என்ற எனது ஆவல் மிகத் தீவிரமாக இருப்பதால், என்னை உடனடியாகப் புறப்பட அனுமதிக்குமாறு கேட்டுக்கொள்கிறேன்.”

விபீஷணன் விரைந்து சென்று புஷ்பக விமானத்தைக் கொண்டு வந்தான். இந்த அற்புதமான வாகனம் உண்மையில் குபேரனுக்குச் சொந்தமானது; பின்னர் ராவணனால் பலவந்தமாகப் பறிக்கப்பட்டது. விஸ்வகர்மாவால் உருவாக்கப்பட்ட அந்தப் புஷ்பக விமானம் பெரும்பாலும் தங்கத்தினால் செய்யப்பட்டு, வைடூரிய மணிகளால் அமைக்கப்பட்ட இருக்கைகளைக் கொண்டிருந்தது. அந்த ஆகாய விமானம் அதைச் செலுத்துபவரின் மன எண்ணங்களை உணர்ந்து எங்கு வேண்டுமானாலும் பறக்கும் ஆற்றல் பெற்றது. தங்களின் கட்டளைக்காகக் காத்திருந்த அந்த விமானத்தைக் கண்டு ஸ்ரீராமரும் லட்சுமணனும் வியப்படைந்தனர். ஆனால் புறப்படுவதற்கு முன், வானர வீரர்கள் அனைவருக்கும் பொன்னும் ரத்தினங்களும் பரிசுகளாக வழங்குமாறு விபீஷணனிடம் ஸ்ரீராமர் கேட்டுக்கொண்டார். பின்னர் லட்சுமணன் மற்றும் சீதையுடன் புஷ்பக விமானத்தில் ஏறிய ஸ்ரீராமர், தம்மைச் சுற்றிலும் நின்றவர்களை நோக்கிக் கூறினார்.

ஸ்ரீராமர் கூறினார்: “எனக்காகப் போர்க்களத்தில் தீரமுடன் போரிட்ட வானர வீரர்களே, உங்கள் அனைவருக்கும் என்னால் கைம்மாறு செய்யவே முடியாது. உங்கள் அசைக்க முடியாத பக்தித் தொண்டு வருங்கால பக்தர்களுக்கு எப்போதும் சிறந்த வழிகாட்டியாக விளங்கும். உங்கள் புகழ் என்றென்றும் பிரகாசிக்கும். இப்போது, நீங்கள் அனைவரும் கிட்கிந்தைக்குத் திரும்பி, சுக்ரீவனின் தலைமையில் மகிழ்ச்சியாக வாழுங்கள். விபீஷணா, அரசனில்லாமல் தவிக்கும் மக்களுக்கு உடனடியாகத் தலைமை தாங்கி, இலங்கையை ஆளும் பொறுப்பை நீ ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும்.”

ஸ்ரீராமரின் முன்னே கைகூப்பி நின்ற சுக்ரீவனும் விபீஷணனும், “பெருமானே, தங்களோடு அயோத்திக்கு வர எங்களை அனுமதியுங்கள். தங்களின் முடிசூட்டு விழாவைக் கண்ட பிறகு நாங்கள் இல்லம் திரும்புவோம்” என்று வேண்டினர். ஸ்ரீராமர், “எனது அன்பு நண்பர்கள் அனைவருடனும் அயோத்திக்குத் திரும்புவதை விட எனக்கு மகிழ்ச்சியளிப்பது வேறு எதுவும் இல்லை. நீங்கள் இருவரும் புஷ்பக விமானத்தில் ஏறி வாருங்கள்; மற்ற வானர வீரர்களும் அரக்கர்களும் கூட நம்மோடு வரட்டும்” என்று பதிலளித்தார்.

இறுதியாக, அனைவரும் வசதியாக அமர்ந்தவுடன், புஷ்பக விமானம் கம்பீரமாக வானில் எழுந்தது. வானரங்கள், கரடிகள் மற்றும் அரக்கர்கள் அனைவரும் அந்த வான்வழிப் பயணத்தை அனுபவித்துக் கொண்டிருக்கையில், ஸ்ரீராமர் அனைத்து இடங்களையும் சீதைக்குச் சுட்டிக்காட்டினார். ஸ்ரீராமர் கூறினார்: “உனக்காகக் கொல்லப்பட்டு, தீரமிக்க அரக்கர்கள் அனைவரும் மாண்டு கிடக்கும் அந்த மாபெரும் போர்க்களத்தைப் பார். அதோ ராவணன், அதோ கும்பகர்ணன், அதோ இந்திரஜித், அதோ பிரகஸ்தன் வீழ்ந்து கிடக்கிறார்கள். அதோ அங்கு தெரிவதுதான் ‘நளசேது’ பாலம்; அதன் வழியாகவே நாம் கடலைக் கடந்து இலங்கைக்கு வந்தோம். அதோ அந்த எதிர்க்கரையில் இருப்பதுதான் ‘சேதுபந்தம்’; அங்கேதான் சிவபெருமான் எனக்குக் காட்சியளித்தார்; அங்கிருந்துதான் பாலம் கட்டும் பணி தொடங்கியது. இனி வரும் காலங்களில் சேதுபந்தம் என்பது மனிதர்களின் பாவ வினைகள் அனைத்தையும் போக்கவல்ல ஒரு மகா புண்ணியத் தலமாக விளங்கும்.”

பின்னர் ஸ்ரீராமர் கிட்கிந்தையைச் சுட்டிக்காட்டியபோது, சீதை, “வானரத் தலைவர்களின் மனைவியர் அனைவருடனும் சேர்ந்து நான் அயோத்திக்குத் திரும்பினால் மிகவும் மகிழ்ச்சியடைவேன்” என்றார்.

ஸ்ரீராமர் சீதையின் விருப்பத்தை ஏற்று, விமானத்தை நிறுத்தி, சுக்ரீவன் முதலானோரை விரைந்து சென்று தங்களது மனைவியரை அழைத்து வருமாறு பணித்தார். அனைவரும் மீண்டும் அமர்ந்ததும் பயணம் தொடர்ந்தது.

ஸ்ரீராமர் தொடர்ந்து சுட்டிக்காட்டினார்: “அதோ ருஷ்யமூக பர்வதம்; அங்கேதான் நான் சுக்ரீவனைச் சந்தித்தேன். அதன் அருகில், நீல நிறத் தாமரை மலர்கள் நிறைந்த தேவலோக பம்பா ஏரியைக் காணலாம். மேலும் முன்னே சென்றால் கோதாவரி நதியையும், அதன் கரையில் அகஸ்திய முனிவரின் ஆசிரமத்தையும் காணலாம். சீதா, அதோ அந்த இடத்தில்தான் ராவணன் உன்னைக் கடத்தினான்! அதோ சித்திரகூடம்; அங்கேதான் பரதன் என்னைச் சந்திக்க வந்தான். அதோ யமுனை நதி; அதோ குக மன்னனின் தலைநகரான சிருங்கிவேரபுரம் அமைந்துள்ள மகா கங்கை நதி.”

இவ்வாறு, அயோத்தியை நோக்கித் தங்கள் வழியில் திரும்புகையில், சீதை, ஸ்ரீராமர் மற்றும் லட்சுமணன் ஆகியோர் தங்களின் வனவாச வாழ்க்கையின் நினைவுகளைத் தலைகீழ் வரிசையில் நினைவுகூர்ந்தனர். இறுதியாக, சரயு நதியும், அதனைத் தொடர்ந்து அயோத்தியின் புறநகர்ப் பகுதியும் புலப்பட்டன. அயோத்திக்குள் நுழைவதற்கு முன், தனது உறவினர்களைச் சந்திப்பதற்கு முன்பாக அவர்களின் நலனைப் பற்றி விசாரிப்பதற்காக, ஸ்ரீராமர் பரத்வாஜ முனிவரின் ஆசிரமத்தில் தங்கினார். ஸ்ரீராமரை மனமார வரவேற்று, அவரது வணக்கங்களைப் பெற்றுக்கொண்ட பரத்வாஜ முனிவர் கூறினார்: “தாங்கள் இல்லாத காலத்தில், பரதன் மான் தோலையும் மரவுரியையும் உடுத்தி, சடைமுடி தரித்துக் கடுமையான தவ வாழ்க்கையை வாழ்ந்து வருகிறான். சிம்மாசனத்தின் மீது தங்களின் பாதுகைகளை வைத்து, தங்களின் சேவகனாகவே அவன் நாட்டை ஆண்டு வருகிறான். ஸ்ரீராமா, எனது யோக சக்தியினால் தங்களின் வனவாசக் காலத்தில் நிகழ்ந்த அனைத்தையும் நான் அறிவேன். தாங்கள் பூமியின் பாரத்தைத் தீர்த்துவிட்டதால் நான் மிகுந்த மகிழ்ச்சியடைகிறேன்; எனவே தாங்கள் விரும்பும் எந்த வரத்தையும் தங்களுக்கு அளிக்க விரும்புகிறேன்.”

ஸ்ரீராமர் மகிழ்ச்சியுடன் பதிலளித்தார்: “அயோத்திக்குச் செல்லும் வழியில் உள்ள மரங்கள் அனைத்தும் பழங்களும் பூக்களும் நிறைந்தவையாக மாறட்டும். அமிர்தத்தின் நறுமணத்தை வீசும் தேன் ஆறுகள் அந்த மரங்களிலிருந்து பெருகி வழியட்டும்.”

இந்த வார்த்தைகள் கூறப்பட்ட மாத்திரத்திலேயே, அயோத்திக்குச் செல்லும் சாலையோர மரங்கள் யாவும் சுவையான பழங்களால் நிறைந்தன. இந்த அதிசய மாற்றத்தைக் கண்ட ஆயிரக்கணக்கான வானரங்கள் புஷ்பக விமானத்திலிருந்து உடனே கீழே குதித்து, மனநிறைவோடு உண்டு மகிழ்ந்தன. வானரங்கள் ஆற்றிய தன்னலமற்ற சேவைக்கு எவ்வாறு கைம்மாறு செய்வது என்று ஸ்ரீராமர் எப்போதும் சிந்தித்துக் கொண்டே இருந்ததால், அவர்களை மகிழ்விக்கும் இந்த வாய்ப்பு கிடைத்ததில் அவர் பெரும் மகிழ்ச்சி அடைந்தார்.

பின்னர் அனுமனை நோக்கித் திரும்பிய ஸ்ரீராமர் கூறினார்: “நீ சென்று குகனிடம் எனது வருகையைத் தெரிவிக்க வேண்டும். அதன் பிறகு, நந்திகிராமத்திற்குச் செல். சீதையின் கடத்தல் மற்றும் அதன் பின்னரான மீட்பு தொடர்பான அனைத்து நிகழ்வுகளையும் பரதனிடம் விவரி. எனது வருகையைக் கேட்கும்போது பரதனின் முகத்தில் தோன்றும் உணர்ச்சிகளை உன்னிப்பாகக் கவனி. நாம் இங்கிருந்து புறப்படுவதற்கு முன் வந்து என்னிடம் தெரிவி. பதவி மற்றும் அதனால் விளையும் அதிகாரம் மீதான பற்றினாலோ, அல்லது ராஜபோகங்களின் மீதான ஆசையினாலோ, அல்லது கைகேயியின் வற்புறுத்தலினாலோ பரதன் இந்த நாட்டை ஆள விரும்பினால், அவன் அவ்வாறே ஆள நான் மகிழ்ச்சியுடன் சம்மதிக்கிறேன்.” அனுமன் மனித உருவம் கொண்டு, வான்வழியாகப் புறப்பட்டார். முதலில், அவர் சென்று குகனிடம், பரத்வாஜ முனிவரின் ஆசிரமத்தில் ஓர் இரவு தங்கியபின் ஸ்ரீராமர் அவரைச் சந்திக்க வருவார் என்று தெரிவித்தார். பின்னர் நந்திகிராமத்திற்கு வந்த அனுமன், மரவுரி தரித்து, சடைமுடியுடன் இருந்த பரதனைக் கண்டார். பரதன் ஒரு சிறு குடிசையில் வசித்து, கிழங்குகளையும் கனிகளையும் மட்டுமே உண்டு, மிகவும் மெலிந்து துயரார்ந்த தோற்றத்துடன் இருந்தார்.

அனுமன் பரதனை அணுகி, “நான் ஸ்ரீராமரின் தூதுவனாக இங்கு வந்துள்ளேன். அவர் தங்களின் நலனை விசாரிக்கிறார்; மேலும் மிக விரைவில் தாம் அயோத்திக்குத் திரும்ப உள்ளதையும் தங்களுக்குத் தெரிவிக்க விரும்புகிறார்” என்று கூறினார்.

இந்த அமிர்தம் போன்ற வார்த்தைகளைக் கேட்டதும், பரதனின் முகம் எல்லையற்ற பேரானந்தத்தால் ஒளிர்ந்தது. தெய்வீக பரவசத்தால் மெய்சிலிர்த்த அவர், திடீரெனத் தரையில் மயங்கி விழுந்தார். பின்னர் சுயநினைவு பெற்ற பரதன், எழுந்து அனுமனை மிகுந்த மனநிறைவோடு தழுவிக்கொண்டார். ஆனந்தக் கண்ணீரைப் பொழிந்து அனுமனை நனைத்தபடி பரதன் கூறினார்: “இந்த அற்புதமான நற்செய்தியை எனக்குக் கொண்டு வந்ததற்காக, உனக்கு உடனடியாக ஒரு லட்சம் பசுக்களையும், நூறு கிராமங்களையும், மணம் புரிந்துகொள்ள பதினாறு கன்னிப் பெண்களையும் பரிசாக அளிக்கிறேன். தயவுசெய்து அமர்ந்து, ஸ்ரீராமரின் வனவாசக் காலத்தில் நிகழ்ந்த அனைத்தையும் எனக்கு விவரிப்பாயாக.”

அனுமன் அனைத்தையும் விவரித்தார். ஸ்ரீராமர் உடனடியாகத் திரும்பி வரப்போவதைக் கேட்ட பரதன், “எனது நீண்ட நாளைய பேராவல் இறுதியாக நிறைவேறப் போகிறது!” என்று ஆனந்தக் கூத்தாடினார்.

பின்னர் ஸ்ரீராமரை வரவேற்பதற்கான அனைத்து ஏற்பாடுகளையும் செய்யுமாறு சத்ருக்னனுக்குப் பரதன் கட்டளையிட்டார். சுமந்திரரும் பிற அமைச்சர்களும் யானைகளின் மீதேறி விரைவாக நந்திகிராமத்தை வந்தடைந்தனர்; கௌசல்யை, சுமித்திரை மற்றும் கைகேயி ஆகியோர் பல்லக்குகளில் வந்தனர். நந்திகிராமத்தையும் அயோத்தியையும் இணைக்கும் புதிய சாலையை அமைக்கும் பணிகளைத் தொடங்க பொறியாளர்களும் பணியாளர்களும் வந்து சேர்ந்தனர்.

அனைத்து ஏற்பாடுகளும் செய்யப்பட்ட பிறகு, பரதன் ஸ்ரீராமரின் பாதுகைகளையும், வெண்கொற்றக் குடையையும், சாமரங்களையும் ஏந்திக்கொண்டார். பின்னர் பல அந்தணர்கள் புடைசூழ, சங்கு முழங்கவும் பேரிகைகள் ஒலிக்கவும், ஸ்ரீராமரின் வருகைக்காகக் காத்திருக்கத் தமது குடிசையிலிருந்து வெளியே வந்தார்.

இதற்கிடையில், இச்செய்தி காட்டுத்தீ போலப் பரவியதால், அயோத்தியின் மொத்த மக்களும் ஸ்ரீராமரைக் காணும் ஆவலில் நந்திகிராமத்திற்குத் திரண்டு வந்தனர். ஆனால் சிறிது நேரம் கழித்தும் ஸ்ரீராமரின் வருகைக்கான எந்த அறிகுறியும் தென்படாததால், பரதன் அனுமனிடம், “வானரங்களுக்குரிய குறும்புத்தனமான சுபாவத்துடன் என்னிடம் விளையாடவில்லைதானே?” என்றார்.

அப்போது அனுமன், தொலைவில் நெருங்கி வரும் வானரப் படையினால் எழுப்பப்படும் புழுதிப் படலத்தைப் பரதனுக்குச் சுட்டிக்காட்டினார். அதே கணத்தில், வானரங்களின் பெரும் ஆரவாரக் குரல்களும் தெளிவாகக் கேட்டன. தொலைவில் புஷ்பக விமானம் வருவதைக் கண்டதும், “இதோ ஸ்ரீராமர் வந்துவிட்டார்!” என்று அனுமன் உரக்கக் கூவினார். வானில் முழு நிலவைப் போலத் தோன்றிய புஷ்பக விமானத்தைக் கண்ட மக்கள் கூட்டத்திடையே பெரும் ஆரவாரம் எழுந்தது.

அப்போது அனைவரும் மரியாதை நிமித்தமாகத் தங்கள் குதிரைகள், யானைகள் மற்றும் தேர்களிலிருந்து இறங்கினர்; பரதன் தூரத்திலிருந்தே ஸ்ரீராமரை வழிபடத் தொடங்கினார். கைகூப்பியபடி பரதன் பெருமானைப் போற்றிப் பல துதிகளைப் பாடினார்; பின்னர் பல்வேறு உபசாரப் பொருட்களைச் சமர்ப்பித்தார். இறுதியாக, புஷ்பக விமானத்தின் முன்பகுதியில் அமர்ந்து கம்பீரமாக ஒளிவீசிக்கொண்டிருந்த ஸ்ரீராமரைத் தெளிவாகக் கண்டதும், பரதன் மிகுந்த பக்தியுடன் தலைவணங்கினார்.

அந்த தேவ விமானம் தரையிறங்கியதும், பரதன் விரைந்து சென்று, தனது மூத்த சகோதரரை வரவேற்பதற்காக விமானத்தில் ஏறினார். ஸ்ரீராமர் உடனே தனது ஆசனத்திலிருந்து எழுந்து, பரதனைப் பாசத்தோடு தழுவித் தமது மடியில் இருத்திக் கொண்டார். பின்னர் பரதன் லட்சுமணனையும் சீதையையும் வணங்கினார்; பிறகு சுக்ரீவனைத் தழுவி, “நாங்கள் நால்வராகப் பிறந்திருந்தாலும், நீர் இப்போது எங்கள் ஐந்தாவது சகோதரராக விளங்குகிறீர்” என்றார். இந்நேரத்தில் ஸ்ரீராமர் தனது தாயார் கௌசல்யையை அணுகி, அவரது பாதங்களை அன்போடு தொட்டு வணங்கினார். பின்னர் சுமித்திரை, கைகேயி மற்றும் வசிஷ்டர் ஆகியோரை முறைப்படி வணங்கினார்; குடிமக்கள் அனைவரும் கைகூப்பியபடி அவரை வரவேற்க முன்வந்தனர்.

பின்னர் பரதன் ஸ்ரீராமரின் மரப் பாதுகைகளைக் கைகளில் ஏந்தியபடி அவரிடம் வந்தார். அந்தப் பாதுகைகளை ஸ்ரீராமரின் தாமரைப் பாதங்களில் கவனமாகச் சாற்றிய பரதன், “தாங்கள் இல்லாத காலத்தில் நான் பாதுகாத்து வந்த ராஜ்யம் இதோ. தங்களின் கருணையால் அயோத்தி செழித்தோங்குகிறது; கருவூலம், தானியக் களஞ்சியங்கள் மற்றும் படைகள் அனைத்தும் பத்து மடங்கு பெருகியுள்ளன. எனது கடமை இத்துடன் முடிவடைந்தது; எனவே எல்லாவற்றையும் தங்களின் திருப்பாதங்களில் ஒப்படைக்கிறேன்” என்றார். இதற்குப் பிறகு, புஷ்பக விமானம் அதன் உண்மையான உரிமையாளரான தனபதியான குபேரனிடமே திரும்பிச் செல்லுமாறு ஸ்ரீராமர் கட்டளையிட்டார். அந்த தேவ விமானம் வடக்கு நோக்கிப் புறப்பட்டு வானில் மறைந்தது. தனது குலகுருவான வசிஷ்டரின் திருவடிகளில் ஸ்ரீராமர் அமர்ந்திருந்தபோது, பரதன் வந்து வேண்டினார்: “என் அன்பான மூத்த சகோதரரே, இனியும் தாமதிக்காமல் அரியணையில் ஏறி முடிசூட்டிக்கொண்டு, அரச வாழ்க்கையை மீண்டும் ஏற்பீர்களாக.”

ஸ்ரீராமர் அதற்கு இசைவு தெரிவித்தார்; உடனே சவரத் தொழிலாளர்கள் வரவழைக்கப்பட்டு, அவரது சடைமுடி களையப்பட்டது. நீராடியபின் ஸ்ரீராமர் ராஜ அலங்காரங்களை அணிந்து கொண்டார்; அதே சமயம் மூன்று அன்னையரும் சீதைக்கும் வானரங்களின் மனைவியருக்கும் அழகிய ஆடைகளையும் ஆபரணங்களையும் அணிவித்தனர். பின்னர் சத்ருக்னனின் கட்டளைப்படி, சுமந்திரர் மிக நேர்த்தியாக அலங்கரிக்கப்பட்ட தேருடன் ஸ்ரீராமரிடம் வந்தார். ஸ்ரீராமர் அருள் பொங்க அதில் ஏறி அமர, பரதன் கடிவாளங்களைப் பிடித்தார்; சத்ருக்னன் ராஜ வெண்கொற்றக் குடையைப் பிடித்தார். ஸ்ரீராமரின் இருபுறமும் லட்சுமணனும் விபீஷணனும் நின்று விசிறியையும் சாமரத்தையும் வீசினர்; வானிலிருந்து தேவர்களும் ரிஷிகளும் மிகச் சிறந்த துதிச் சொற்களால் அவரைப் போற்றிப் புகழ்ந்தனர். ஸ்ரீராமர் அயோத்தியை நோக்கிச் சென்றபோது ஒரு மாபெரும் ஊர்வலம் அவரைப் பின்தொடர்ந்தது; மனித உருவம் தரித்த வானரங்கள் அனைவரும் யானைகள் மீது ஏறி வந்தனர். ஸ்ரீராமர் தனது தலைநகருக்குள் நுழைந்தபோது, குடிமக்கள் அனைவரும் தங்கள் வீடுகளிலிருந்து வெளியே வந்து வீதிகளின் இருமருங்கிலும் நின்று அவரை வரவேற்பதைக் கண்டார். ஆண்கள், பெண்கள், முதியவர்கள், குழந்தைகள் என அனைவரும் தங்களின் நீண்ட நாள் தொலைந்த உயிரையே மீண்டும் பெற்றது போல ஸ்ரீராமரைக் கண் குளிரப் பார்த்தனர். தங்கள் ஆடைகளை அசைத்தும், உற்சாகத்தில் துள்ளிக் குதித்தும் மக்கள், “நமது அன்பிற்குரிய இளவரசர் திரும்பிவிட்டார்! பக்தர்களைக் காக்கும் ஸ்ரீராமருக்கு வெற்றி உண்டாகட்டும்!” என்று ஆர்ப்பரித்தனர். இசைக் கருவிகளின் முழக்கத்திற்கும், அந்தணர்களின் வேத மந்திர உச்சாடனத்திற்கும் இடையே, ஸ்ரீராமர் தமது குடிமக்கள் மீது அன்பான கடாட்சத்தைப் பொழிந்தார். தனது தந்தையின் அரண்மனையை நெருங்கிய ஸ்ரீராமர், தனது அமைச்சர்களை வாழ்த்தி, வானரங்களுடனும் விபீஷணனுடனும் தாம் செய்துகொண்ட அரசியல் உடன்படிக்கைகளை அவர்களுக்கு விவரித்தார்.

தனது அரண்மனையைச் சுக்ரீவன் தங்குவதற்காக வழங்குமாறு ஸ்ரீராமர் ஆணையிட்டார்; அதன்படி பரதன் வானர அரசரின் கரங்களைப் பிடித்து அங்கே அழைத்துச் சென்றார். பின்னர் பரதனின் வேண்டுகோளின்படி, ஜாம்பவான், அனுமன், கவயன் மற்றும் ரிஷபன் ஆகியோர் நான்கு கடல்களிலிருந்தும் தீர்த்தம் கொண்டு வந்தனர்; மேலும் ஐந்நூறு வலிமைமிக்க வானரங்கள் ஐந்நூறு புண்ணிய நதிகளிலிருந்து புனித நீரைக் கொண்டு வந்தன. அந்த நீர்க்கலசங்கள் வசிஷ்டரின் முன்னே வைக்கப்பட்டன. அதன் பின்னர், வசிஷ்ட முனிவர் ஸ்ரீராமரையும் சீதையையும் சிம்மாசனத்தில் அமரச் செய்தார். பிறகு வாமதேவர், ஜாபாலி, காசியபர், காத்யாயனர், சுயக்யர், கௌதமர் மற்றும் விஜயர் ஆகிய முனிவர்களின் துணையோடு வசிஷ்டர் திருமுழுக்கு (அபிஷேகம்) சடங்கை நடத்தினார்; முதல் திருமஞ்சனத்தை அந்தணர்கள் செய்தனர். அடுத்து கன்னிகைப் பெண்கள் ஸ்ரீராமருக்கு அபிஷேகம் செய்யும் பாக்கியத்தைப் பெற்றனர்; பின்னர் அமைச்சர்கள், படைத்தலைவர்கள், இறுதியாக வைசியர்கள் என அடுத்தடுத்து அபிஷேகம் செய்தனர். இறுதி நீராடலுக்குப் பிறகு, வானிலிருந்து முடிசூட்டு விழாவைக் கண்டுகளித்த நான்கு லோகபாலகர்கள் மற்றும் பிற தலைமைத் தேவர்கள் மூலமாக வசிஷ்டர் ஸ்ரீராமர் மீது மங்கள மூலிகைகளைத் தெளிக்கச் செய்தார். நவரத்தினங்கள் இழைக்கப்பட்ட பொன் சிம்மாசனத்தில் ஸ்ரீராமர் வீற்றிருந்தபோது, வசிஷ்டர் வந்து அவரது திருமுடியில் மகுடத்தைச் சூட்டி, திருமேனியைப் பொன்னாபரணங்களால் அலங்கரித்தார். இந்த மகுடமானது இக்ஷ்வாகு வம்சத்து மன்னர்கள் அனைவராலும் சூடப்பட்டதும், வைவஸ்வத மனுவின் முடிசூட்டு விழாவிற்காகப் பிரம்மதேவரால் சிறப்பாக உருவாக்கப்பட்டதுமாகும்.

பின்னர், இந்திரனின் தூண்டுதலால் வாயு பகவான் வந்து, நூறு பொற்றாமரைகளால் தொடுக்கப்பட்ட மாலையை ஸ்ரீராமரின் திருக்கழுத்தில் அணிவித்தார். காற்றுக்கடவுளான வாயு பகவான் முத்துக்களும் மணிகளும் பதித்த தேவலோக நவரத்தின மாலையையும் பரிசளித்தார். சத்ருக்னன் ஸ்ரீராமரின் தலைக்கு மேலே குடையைப் பிடிக்க, சுக்ரீவனும் விபீஷணனும் இருபுறமும் நின்று சாமரம் வீசினர்.

சடங்குகள் நிறைவடைந்ததும், கந்தர்வர்கள் இன்னிசை பாட, அப்சரஸ்கள் பரவசத்துடன் நடனமாட, ஸ்ரீராமர் அந்தணர்களுக்கு ஒரு லட்சம் பசுக்களையும், முப்பது கோடி பொற்காசுகளையும், பலவகைப்பட்ட நவரத்தினங்களையும் தானமாக வழங்கினார். ஸ்ரீராமர் பொன்னும் ரத்தினங்களும் இழைத்த தேவலோக மாலையைச் சுக்ரீவனுக்கு அளித்தார்; வைரங்களும் வைடூரியங்களும் பதிக்கப்பட்ட ஒரு ஜோடி தோள்வளைகளை (அங்கதங்களை) அங்கதனுக்கு வழங்கினார். வாயு பகவான் தமக்கு அளித்த நவரத்தின மாலையையும், பல வேலைப்பாடுகள் கொண்ட அழகிய ஆடைகளையும் ஸ்ரீராமர் அன்னை சீதைக்கு அளித்தார்.

தமக்கு ஆற்றிய அளப்பரிய சேவைகளுக்கு நன்றியறிதலாக அனுமனுக்கு ஏதேனும் பரிசளிக்க வேண்டும் என்ற தீவிர விருப்பம் அன்னை சீதைக்கு இருந்தது. இதை மனதில் கொண்டு, ஸ்ரீராமர் தமக்கு அளித்த மாலையைக் கழற்றி, பெருமானை வினவும் பார்வையோடு பார்த்தார். அவரது எண்ணத்தைப் புரிந்து கொண்ட ஸ்ரீராமர், அந்த மாலையை அனுமனுக்கு அளிக்குமாறு சீதையிடம் கூறினார்; அவரும் மிகுந்த மகிழ்ச்சியுடன் சென்று அதை அனுமனின் கழுத்தில் அணிவித்தார். வானரத் தலைவர்கள் அனைவருக்கும் விலைமதிப்பற்ற ஆடைகளும் ஆபரணங்களும் வழங்கப்பட்டன; இவ்வாறு ஸ்ரீராமரின் பட்டாபிஷேகம் இனிதே நிறைவுற்றது. உள்ளத்தில் மிகுந்த திருப்தியடைந்த வானரங்கள் அனைவரும் தத்தமது இருப்பிடங்களுக்குத் திரும்பினர்; விபீஷணனும் இலங்கைக்குப் புறப்பட்டான். அனைவரும் சென்ற பிறகு, ஸ்ரீராமர் லட்சுமணனிடம், “அன்புச் சகோதரனே, இப்போது நான் அரியணையில் வீற்றிருப்பதால், உன்னை எனது இளவரசனாக (பட்டத்து இளவரசராக) நியமிக்க விரும்புகிறேன்” என்றார்.

ஸ்ரீராமர் இவ்வாறு மீண்டும் மீண்டும் கூறியபோதிலும், லட்சுமணன் அந்தப் பதவியை ஏற்க மறுத்து மௌனமாகவே இருந்தார். லட்சுமணனின் மனதை ஸ்ரீராமர் நன்கு புரிந்து கொண்டார்; எனவே முடிவில் அந்த இளவரசுப் பட்டத்தைப் பரதனுக்கு வழங்கினார்.

அதன்பின், ஸ்ரீராமர் தனது தலைநகரான அயோத்தியிலிருந்து பதினோராயிரம் ஆண்டுகள் பூமியை ஆட்சி செய்தார். அக்காலத்தில், நூறு அஸ்வமேத யாகங்கள் உட்பட எண்ணற்ற வேள்விகளை ஸ்ரீராமர் நிறைவேற்றினார். ஸ்ரீராமரின் ஆட்சிக் காலத்தில், கணவனை இழந்து தவிக்கும் விதவைகளே இல்லை; நோய்களோ, திருடர்களோ இல்லை. சொல்லப்போனால், வனவிலங்குகள் கூடத் தங்களின் இயற்கையான பகையை மறந்து ஒன்றையொன்று கொல்லாமல் வாழ்ந்தன. குடிமக்கள் அனைவரும் முழு தர்ம நெறியோடு வாழ்ந்தனர்; அவர்கள் ஸ்ரீராமரைத் தங்கள் எஜமானனாகவும் தலைவனாகவும் மட்டுமின்றி, தங்கள் உயிருக்குயிராகவும் கருதினர். மக்கள் அனைவரும் பல்லாயிரம் ஆண்டுகள் வாழ்ந்து, பல பிள்ளைச் செல்வங்களைப் பெற்று மகிழ்ந்தனர். பேச்சுகள் அனைத்தும் ஸ்ரீராமரைப் பற்றியதாகவே இருந்தன. இவ்வாறு, பூமி முழுவதுமே இறைவனின் திருநாடான வைகுண்ட லோகமாகவே மாறியது போலத் திகழ்ந்தது. லவனும் குசனும் தங்களின் கதையை இவ்வாறு நிறைவு செய்தனர்: “ராமாயணம் என்று போற்றப்படும் இந்தத் தெய்வீக வரலாற்றை நாள்தோறும் கேட்பவர்கள் அனைவரும் தங்களின் பாவ வினைகளிலிருந்து முற்றிலும் விடுபடுவர். புலன்களை அடக்கி, நம்பிக்கையோடு இதனைக் கேட்பவர்களுக்கு இந்த புண்ணிய சரித்திரம் ஆற்றலையும், நீண்ட ஆயுளையும், வெற்றியையும் அருளும்.”

ஜெய் ஸ்ரீராம்